Przyjazny człowiekowi, powoli zazieleniający się za sprawą wiosny ogród, teraz może mieć każdy. Jak to możliwe? Pracownia k. 3 dni temu opublikowała szt. ogrodu nr 1 – rocznik o sztuce ogrodowej. Najważniejsze, że w pierwszym numerze – ogrody żywiołów – zawarte są dokładne instrukcje 4 szt. ogrodów. Każdy z nich mieści się na zaledwie 1 m² przestrzeni, którą bez problemów znajdziesz i samodzielnie lub z pomocą znajomych zagospodarujesz, zakładając ogród przed domem lub firmą. Możesz to zrobić na drodze guerrilla gardeningu (najszybsza forma działania) lub oficjalnie po uzyskaniu zezwolenia właściciela terenu.

W pierwszej szt. ogrodu znajdziesz również krótkie artykuły traktujące o żywiołach w nieoczywisty sposób napisane przez Annę Komorowską, Monikę Dudek, Jacka Gądka i Krzysztofa Hermana. Życzę przyjemnej lektury i skutecznego działania.

W czasach “kultury remiksu” (termin ten najlepiej rozjaśnia książka Lawrence’a Lessiga Remiks) tytuł wydarzenia Kino zremiksowane powinien być najlepszym magnesem, który przyciągnie dziś na g. 19 do Kinoteatru Wrzos w Podgórzu tłumy.

Kino zremiksowane, jak opisują wydarzenie organizatorzy, to totalny kolaż muzyki i filmu. Polega na wzajemnym przenikaniu się dźwięków emitowanych na żywo z obrazami samplowanymi ze światowej kinematografii, począwszy od filmu niemego i kina awangardowego lat 20, poprzez animacje i wszelkie formy przekazu wizualnego. W repertuarze znajdą się nawet amerykańskie klipy reklamowe z lat 50 i 60, będące świetnym przykładem propagandy, której treść w odróżnieniu od propagandy sowieckiej, ukierunkowana była na szerzenie postaw konsumpcjonistycznych.

Za stronę wizualną kina zremiksowanego odpowiedzialny jest Jacek Kabziński, a za muzykę, która w tym wydarzeniu jest czymś więcej niż tylko tłem, Piotr Krakowski – kompozytor i producent muzyczny, autor muzyki do 4 filmów dokumentalnych i 2 programów “Nakręcona Noc” i “Konfrontacja” dla TVP2. Moim zdaniem to bardzo dobra rekomendacja.

Całą zieloną, patrykową środę, która w Krakowie była raczej niebieska lub granatowa (już dawno nie widziałem aż tylu patroli policji), czekałem na doniesienie, że sprawę ochrony Zakrzówka udało się wprowadzić do porządku obrad Rady Miasta Krakowa po tym, jak Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska pozytywnie zaopiniowała projekt uchwały zespołu krajobrazowo – przyrodniczego dla tego obszaru. O taki przebieg sprawy walczą zaangażowani w ochronę Zakrzówka przed zabudową mieszkańcy.

W uzasadnieniu decyzji RDOŚ we fragmencie opublikowanym na łamach Gazety Wyborczej czytamy:

Obszar Zakrzówka zasługuje na ochronę ze względów przyrodniczych i krajobrazowych. Na jego terenie zinwentaryzowano wiele zbiorowisk roślin i zwierząt. (…) Teren zespołu położony jest w granicach Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego oraz jego otuliny. Duże poparcie społeczne dla ochrony tego terenu, uwidocznione w ostatnich dwóch latach, potwierdza oczekiwania społeczne i ich nastawienie wobec dalszych działań, bezpośrednio rzutujących na kształt przestrzenny tego terenu.

Zadowolenia nie kryją zarówno krakowscy politycy, jak i obywatele, którzy przygotowali nawet społeczną strategię rozwoju Zakrzówka.

Zielona, bo ekologiczna, czyli odnawialna energia słonecza zasila w Krakowie na razie tylko jeden przystanek autobusowy. Nie zmieniłem poglądów i nadal spokojnie można mnie nazywać zielonym, ale kiedy przeczytałem ile kosztuje instalacja takiego panelu, pomyślałem, że lepiej by się stało dla miasta, jeśli ta mini-elektrownia była jak Dzień św. Patryka – jeden raz w roku – jedyna w Krakowie. Przez najbliższy miesiąc na pewno tak będzie, właśnie tyle trwać ma testowanie instalacji fotowoltaicznej, której walory estetyczne także pozostawiają wiele do życzenia. Solary na przystankach na pewno byłyby przyjaźniejsze dla środowiska, w tym środowiska ekologów, gdyby za ich instalację płaciły firmy reklamujące się w przystankowych citylightach i gdyby jeszcze pozyskiwana w ten sposób energia zasilała także reklamy.

Szansę na prawdziwą zieloną, a precyzyjniej zrównoważoną architekturę, Kraków przegapił ponad 3 lata temu podczas konkursu na budowaną właśnie nową siedzibę Cricoteki. Wtedy to jedynie wyróżniona została praca szwajcarskiego architekta Philippa Rahma.

Dziś zielona architektura znów ma szansę przebicia się do szerszego grona odbiorców, a to za sprawą wykładu w Międzynarodowym Centrum Kultury o g. 17. Prof. Anna Dyson (pdf) w j. angielskim opowie o architekturze jako zbudowanym systemie ekologicznym. Zapowiada się bardziej interesujące spotkanie niż to z ubiegłego tygodnia o nowej przestrzeni publicznej.

Wiele się nie pomylę głosząc tezę, że każde europejskie miasto posiada ławkę. Mało tego, siedzenie jest czynnością równie miejską, co chodzenie, czy jeżdżenie. A może nawet miejską bardziej, wszakże rzadko kiedy siedzimy bez celu, zwykle przysiadamy z kimś, bądź z czymś – książką, gazetą, jedzeniem czy przemyśleniem. Podróżujemy, czekamy na kogoś, na tramwaj. O ile się da – siedząc.

Zagadką pozostaje więc dla mnie tak daleko idące niedocenienie roli ławki w codzienności miasta. Bo ławka dla mieszkańca jest czymś zupełnie innym, niż dla urzędnika, czy właściciela kawiarni. My chcemy na niej usiąść, a oni nam nie pozwolą, bo albo mamy usiąść w ich lokalu, albo zakładają, że jesteśmy bezdomnym chcącym się przespać.

Tak jak tabloidy, czy tego chcemy czy nie, wpłynęły na poważne gazety, tak galerie handlowe i ich quasipubliczna przestrzeń wpłynęła na nasze dotąd miasto. Bo ławka w mieście staje się tym, czym w galerii – miejscem do przepakowania zakupów, czy wchłonięcia kebaba.

Jedna z polskich redaktorek zajmujących się przestrzenią opowiadała kiedyś w radiu o pierwszej wizycie we Francji, jeszcze za czasów głębokiej komuny. Podczas wizyty z francuskimi przyjaciółmi w jednej z galerii postanowiła, dla żartu, położyć się obok nich na takiej oto galeryjnej ławeczce. Ale Francuzki od razu ją zestrofowały, żeby przestała, bo przyjdzie ochroniarz i ją wyrzuci. Ta historia stanowi chyba definicję quasipublicznej przestrzeni.
więcej >>

Krakowskiemu Forum Mobilności zapewne przyświeca idea znalezienia odpowiedzi na tytułowe pytanie – jak odkorkować Kraków? Jestem jednak przekonany, iż oprócz interesujących prezentacji i nierzadko burzliwych dyskysji, forum powinno mieć możliwość realnego wpływania na krakowska rzeczywistość komunikacyjną. Jeśli organizatorzy – Urząd Miasta Krakowa – nie zamierzają rozwijać Forum Mobilności w tym kierunku, uważam za bezcelowe spotykanie się w Magistracie o niezbyt przyjaznej dla wielu krakowian porze dnia. Dzisiejsze forum, tak jak poprzednie rozpocznie się o g. 16 w Sali Kupieckiej.

Tego rodzaju rozważania na niewątpliwie ważne tematy – problemy komunikacyjne krakowskich osiedli – Złocień – wraz z eksperckimi prezentacjami z dołączonym do nich dźwiękiem, można śmiało zamieszczać w internecie i tam prowadzić dyskusję z obywatelami. Wtedy też ma ona szansę zainteresować znacznie szersze grono krakowian i co chyba równie ważne konkurować, polemizować z pomysłami mieszkańców, którym nie pozostaje nic innego jak pisanie listów do Gazety Wyborczej lub prowadzenie blogów. Do zobaczenia na Forum Mobilności.