Tym razem nie chodzi o niemieckie szybkie koleje, choć po części o komunikację. Dopiero dzisiaj dowiedziałem się o akcji In Case of Emergency, zapoczątkowanej kilka lat temu w Wielkiej Brytanii. Ma ona pomóc ratownikom dotrzeć do najbliższych osób poszkodowanego w celu pozyskania niezbędnych informacji o jego stanie zdrowia.

Ratownicy zachęcają nas do wpisywania do książki adresowej telefonu najbliższej osoby pod skrótem “ICE”. Można wpisać też kilka osób, jako ICE1, ICE2 itd. Ważne, by były to osoby znające nasze przewlekłe schorzenia, uczulenia, leki które bierzemy. Szybki dostęp do takich danych może nam uratować życie.

W Polsce można również zakupić karty ICE do własnego wypełnienia od PCK. Jak informuje strona PCK w jego lokalnych oddziałach dostępne są też karty z gotowym nadrukiem, który zamawiamy poprzez stronę internetową.

foto: Jeremy Brooks

Walpapier, czyli nowa wersja K27 – ściennego tygodnika ulicznego, to forma raczej eksperymentalna, by nie napisać żartobliwa. Przy tak niskich temperaturach, choć nie wiem czy to zdrowe, być może ma niektórym podnieść odrobine ciśnienie. To moje zdanie, ocenę pozostawiam Tobie.

Nie ma co się bać, czyli czym jest sztuka według… tym razem wg Pawła Góreckiego i Wei-Yun Lin-Góreckiej – gości spotkania w Bibliotece Sztuki MIK w środę 27 stycznia o g. 18 przy ul. Karmelickiej 27.

Chcemy opowiedzieć o pewnych zdarzeniach artystycznych na Tajwanie, które wchodzą w bezpośrednią relację z życiem społecznym. Kulturowo, sztuka funkcjonuje w postaci odrębnego, skodyfikowanego systemu ról społecznych: artysty, odbiorcy, krytyka, kuratora i inne. Naszą uwagę zwróciły takie zdarzenia, w których role społeczne zostają „ominięte” poprzez oddanie głosu „wypowiedziom” w miejsce „wykonawców”

– mówią Wei-Yun Lin-Górecka i Paweł Górecki.

Czy sztuka jest tworem zbiorowej wyobraźni? O kim mówi do nas artysta? O sobie, o swoich myślach, o nas? Czy sztuka jest lustrem, czy szybą? Kiedy stoimy po drugiej stronie? Jak społeczeństwo prezentuje sztukę i jak sztuka reprezentuje społeczeństwo? Jak sztuka dialoguje ze społeczeństwem – mówiąc o sobie, milcząc, oddając mu głos?

Czy naprawdę nie ma się czego bać, skoro organizatorzy stawiają aż tyle pytań? Raczej nie. Wei-Yun i Paweł opowiadać będą bowiem obrazami – fotografiami przedstawiającymi dzieci z wioski w północno-zachodnich Chinach, fotografiami wykonanymi przez bezdomnych z Tajpej, ulicznym malarstwem na murach w Tajpej, malarstwem na skrzynkach transformatorowych w Tajwanie, i wreszcie fotografiami małych wystawach w metrze w Tajpej.

Fotorelacja

Słowo, które niebawem stanie się przekleństwem. Zresztą zaczyna się na K, więc dla niektórych już nim jest. Kryzys, świetna wymówka dla urzędników, polityków i wszelkiej maści leniwców. Natomiast dla ludzi twórczych, kryzys jest motorem postępu.

Od kilku sezonów moda zagląda coraz głębiej do naszych szaf, komód i innych schowków, by wydobyć z nich rzeczy spisane na zapomnienie. Wydobyte ciuchy można wymienić na specjalnie organizowanych swap parties, albo nadać im nowy szyk. W piątek 22 stycznia o g. 14 będzie ku temu dobra okazja. Rozpoczyna się EkoFashion Weekend 2010, którego pierwszym punktem programu są Kreatywne Warsztaty Przerabiania Ubrań w nowym budynku SAPU przy ul. Zamoyskiego 52. Kreatywne, ponieważ nie polegają jedynie na skracaniu/przedłużaniu/odświeżaniu (niepotrzebne skreślić) starych ubrań, ale na zupełnie innym do nich podejściu. Mają tchnąć nowe życie w używane ubrania, uczynić je bardziej „na czasie” minimalnym kosztem. Warsztaty, ponieważ to uczestnicy mają się samodzielnie zająć przerabianiem, choć pod okiem fachowców, czyli wykładowców SAPU.

Najwięcej emocji i tłumy widzów organizatorzy spodziewają się jednak w sobotę 23 stycznia o g. 17 w Nowohuckim Centrum Kultury podczas Junk Fashion Show. Studenci SAPU po raz kolejny zaprezentują papierowe kreacje recyklingowe. Moim zdaniem będą to raczej kreacje nadające się do recyklingu, a nawet kompostowania. Pomimo, iż SAPU zapewnia, iż całemu przedsięwzięciu przyświeca idea ochrony środowiska naturalnego oraz powtórnego wykorzystywania odpadów, obawiam się, że i tym razem będzie jak podczas festynu recyklingu spod znaku UMK, czyli że młodzi adepci projektowania użyją pachnące nowością surowce. Obym się mylił.

foto: Paweł Kamiński

18, 10, czy może 4? Ile powinno być w Krakowie dzielnic? Ten z pozoru demograficzno – kulturowy spór stał się ostatnio tematem politycznym. Większe dzielnice to większa władza i szansa na decentralizację miasta. Nie da się ukryć, że to także wygodniejsze stołki dla miejskich radnych bez szans na reelekcję.

Instytut Geografii i Gospodarki Przestrzennej UJ zainicjował cykl debat poświęconych życiu i kształtowaniu naszego miasta. Pierwsza z nich, poświęcona dzielnicom, już 28 stycznia o 18.00 w sali 1.01 Kampusu Nauk Przyrodniczych UJ (ul. Gronostajowa 7, dz. VIII Dębniki).

Debaty będą odbywać się co miesiąc, szczegółową listę można znaleźć na facebooku.

foto: tramwajem

Powoli do lamusa przechodzi nie tylko papier, ale zdaje się, kończy się również telewizja. Dzisiaj, po przeczytaniu informacji o cięciach w TVP Kraków, z której programu znikają całkiem ciekawe pozycje, nabrałem pewności, że obywatelom pozostaje przeniesienie się do internetu. I to zarówno z konsumpcją kultury, jak i aktywnością kulturalną. Można również, co praktykowane jest od dawna, wyjść na ulice. MIK z powodzeniem robi to oficjalnie od ubiegłorocznego lata, prezentując w ulicznej gablocie K27 – ścienny tygodnik uliczny.

Efektem ubocznym prowadzonych działań przy ul. Karmelickiej 27 jest nomen omen papierowy kalendarz, który jeszcze tylko do wyczerpania bardzo szczupłych już zapasów, możesz otrzymać za komentarz*.

W tym roku K27 przybiera jednak zupełnie inną formę, mniej ugrzecznioną, zato bardziej otwartą – Walpapier. Pierwszy numer zapowiada, że w kolejnych wydaniach tygodnika przechodniom prezentowane będą najciekawsze zjawiska artystyczne z Krakowa oraz z całej Polski. Kuratorską opiekę nad K27 objęła tym samym grupa Strupek.