W dniu 15 maja 2009 r., podczas konferencji Velo-city w Brukseli przedstawiciele kilkudziesięciu miast złożyli podpisy pod wspólną deklaracją, znaną pod nazwą Karty Brukselskiej. Jej tekst w moim tłumaczeniu znajduje się poniżej. Czy poza treścią coś jeszcze warto wiedzieć o Karcie? Może tyle, że wśród sygnatariuszy pojawiły się dwa polskie miasta – Gdańsk i Kraków, do których później dołączyła jeszcze Łódź.

W gronie miast, które podpisując Kartę postawiły na rower są Kopenhaga i Amsterdam, gdzie nikogo nie trzeba już przekonywać do roweru. Ale są tam także Helsinki, Sewilla, Saloniki czy Bari, które z powodu zbyt zimnego czy zbyt gorącego klimatu wydawać by się mogły zdecydowanie nierowerowe. Kraków, ze swoim położeniem, umiarkowaną liczbą wzniesień i relatywnie zwartą zabudową wydaje się mieć znacznie ułatwione zadanie. Rozwój infrastruktury rowerowej to jednak nie tylko kwestia ukształtowania terenu i klimatu, ale również klimatu politycznego.

Wiele niestety wskazuje na to, że władze Krakowa zapomniały (albo nie chcą pamiętać) o tym krótkim dokumencie sprzed trzech lat, dlatego my o nim przypominamy.

Karta Brukselska

Jazda na rowerze przyczynia się do:
stworzenia miast lepszych dla życia, wydajniejszego transportu miejskiego, zmniejszenia zanieczyszczenia, zmniejszenia hałasu, spowodowanego ruchem drogowym, zapewnienia zdrowej aktywności fizycznej, bezpieczeństwa na drogach, czystego powietrza, zwalczenia zmian klimatycznych, oszczędności paliw kopalnych i potrzymania turystyki.

Przy okazji Konferencji Velo-city 2009 w Brukseli podpisane niżej miasta postanawiają:
a) przyjąć sobie za cel osiągnięcie przynajmniej 15% udziału ruchu rowerowego w ruchu ogółem do roku 2020 i dalszego jego wzrostu, jeśli cel ten został już osiągnięty,
b) przyjąć za cel osiągnięcie 50% spadku ryzyka udziału przez rowerzystę w wypadku ze skutkiem śmiertelnym do roku 2020,
c) pracować nad parkingami rowerowymi i polityką przeciwdziałania kradzieży rowerów,
d) uczestniczyć i wprowadzać projekty, służące wzrostowi ruchu rowerowego w transporcie do miejsc pracy i szkół,
e) współpracować ściśle z organizacjami użytkowników, organizacjami sprzedawców i producentów rowerów oraz innymi zainteresowanymi jak policja, doradcy i ośrodki eksperckie, architekci i budowniczowie infrastruktury dla osiągnięcia wymienionych wyżej celów, a także apelować do wszystkich innych europejskich miast by podjęły podobne działania.

Miasto, wraz ze wszystkimi innymi miastami podpisującymi niniejszą Kartę, zwraca się do Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego o:
a) przyjęcie za cel osiągnięcia przynajmniej 15% udziału ruchu rowerowego w ruchu ogółem w Europie do roku 2020,
b) utworzenie stanowiska europejskiego oficera rowerowego w strukturach administracyjnych Komisji Europejskiej,
c) utworzenie grupy rowerowej w Parlamencie Europejskim,
d) przeznaczenie adekwatnych środków do dyspozycji europejskich programów, służących finansowaniu wsparcia dla miast i organizacji pozarządowych promujących jazdę na rowerze w Europie.

Ponadto, podpisani pod niniejszą Kartą zwracają się do władz wszelkich szczebli na świecie, by podjęły silną promocję jazdy na rowerze oraz by uwzględniły jazdę na rowerze we wszystkich obszarach swej polityki (zdrowie, polityka przestrzenna, zarządzenia miastem, ekonomia, mobilność i ruch drogowy, wypoczynek, sport i turystyka).