Zapraszamy na spotkanie organizacyjne już jutro
Piatek, 18 maja
godz. 18:00, ul. Biała Droga 4/6

Ulotki Święta Cyklicznego, a także Masy Krytycznej możecie odbierać już od czwartku w kawiarni Format, przy ul. Loretańskiej 8

Zapraszamy na Rowerową Grę Miejską „Szajka Dobrych Ludzi Rozpracowuje Szajkę Złodziei Rowerów”, 20 maja, godz. 13:00

Okazało się, że krakowskie kradzieże nie są czynami pojedynczych osób, lecz są one zakrojoną na szeroką skalę akcją Szajki Złodziei Rowerów (SZR). Niestety, Odpowiednie Organy, mimo swojej rzekomej władzy, nie są w stanie unieszkodliwić tej bandy opryszków – tak szeroko rozprzestrzenione są jej witki. Pragniemy zorganizować grupę, roboczo nazwaną Szajką Dobrych Ludzi Rozbrajającą Szajkę Złodziei Rowerów (SDLRSZR). Od naszego tajnego informatora, pracującego dla Odpowiednich Organów wiemy, jak dostać się do SZR i jej bossa, Cichego Benka. Jedyne, czego potrzebujemy to członków grupy! Pomóż nam dorwać Cichego Benka i jego SZR.

Cała akcja zaplanowana jest na niedzielę 20 maja, w godzinach południowych (13-17). Należy się spodziewać wielu emocji, wprost wyjętych z filmu kryminalnego. Takich atrakcji nie przeżyjesz nigdzie indziej!

Jednak NIE NALEŻY spodziewać się rozlewu krwi – członkowie SZR jak ognia boją się wszelkich czerwonych płynów. W gruncie rzeczy nie używają nawet broni. I brzydzą się przemocą. Dlaczego my się ich tak boimy?….

Chcemy, by SDLRSZR działała w zespołach, najlepiej 2-3 osobowych, przemieszczających się na rowerach, gotowych na pełne poświęceń poszukiwanie kryjówki Cichego Benka.

Oprócz korzyści, jaką jest spokój krakowskich rowerzystów, dla zespołów, które rozbroją SZR przewidzieliśmy nagrody (rowerowo – książkowo – kulturalno – kulinarne).

Czy jesteś gotowy na duże emocje wprost z filmu kryminalnego (ale dozwolonego od lat 12)?
Czy jesteś gotowy na spotkanie oko w oko z szefem krakowskiej SZR?

Jeśli tak - zapraszamy Cię na grę miejską!

Termin: 20 maja,
Start: godzina 13,
Miejsce startu: utajnione
Zakończenie gry i rozdanie nagród: godzina 17,
Koszt: 0,00 zł

Zgłoszenia 2-3 osobowych zespołów na rowerach prosimy wysyłać na adres Rowerowa.Gra.Krk@gmail.com. Termin przyjmowania zgłoszeń upływa 17 maja o 23.59 :)

Gra Organizowana jest w ramach Święta Cyklicznego Kraków

PS. Chcesz być lepiej niż inni przygotowany do gry? Polub stronę Mamy DOŚĆ kradzieży rowerów w Krakowie oraz Święto Cykliczne Kraków na Facebooku, tam wszystko może być wskazówką pomocną na trasie… Może, ale nie musi. Nigdy nie wiesz..

PS2 Nie masz roweru, a chcesz wziąć udział w Grze? Odezwij się do nas, mamy niezłe kontakty!

Lokalizacja
Techniczny tunel ciepłowniczy zlokalizowany jest pod torami kolejowymi, tuż obok stacji kolejowej Kraków Płaszów i Regionalnego Centrum Usług Koncesjonowanych Poczty Polskiej, między ulicą Prokocimską, a skrzyżowaniem Żołnierskiej i Gromadzkiej. Umożliwia szybki dojazd z Bieżanowa/Woli Suchackiej i okolic w kierunku Ronda Grzegórzeckiego i Mogilskiego, czy do zbiornika Bagry. Jedną z zalet tej trasy jest to, że nie spotykamy praktycznie żadnej sygnalizacji co powoduje, że jedziemy naprawdę szybko. Przejazd przez tunel sprawia, że rower jest naprawdę bezkonkurencyjnym środkiem transportu w podróżach „na drugą stronę torów”, bowiem najbliższe przejazdy dla samochodów i komunikacji publicznej są dopiero kilka kilometrów dalej.
Mapa z wikimapii
[field name=multimedia]

Minusy
Tunel jest wspólny tzn. pieszo-rowerowy, a w okresie letnim jest tam naprawdę dużo pieszych, dlatego trzeba mocno zwolnić, co jednak na tak krótkim odcinku nie jest żadnym problemem. Większym problemem jest nisko położony strop, przez co ma się wrażenie, że jak się nie pochyli głowy to można nią zahaczyć o tory. Pewien dyskomfort (głównie psychiczny) można odczuć też z racji tego, że nie na całej długości tunel ma betonowy strop: częściowo są to po prostu gołe szyny i podkłady, a wokół nich hula powietrze. Dlatego zawsze zastanawiało mnie jaka jest szansa na to, że gdy będę tym tunelem szedł/jechał, to ktoś nasika na mnie z przejeżdżającego pociągu. W końcu ekskrementy wyrzucane są z wagonowych toalet właśnie na torowisko. Ufam jednak, że pociągi pasażerskie jeżdżą jednak tylko po torowiskach z betonowym podkładem nad tunelem.

Dojazd
Od Wielickiej możemy dojechać szutrową drogą stanowiąca dojazd do tamtejszych garaży.
O wiele ciekawszą alternatywą jest dojazd Bieżanowska->Kolejowa->Stanisława Balickiego->polna/asfaltowa ścieżka między zakładami Telefonii, a Lokomotywownią Płaszów -> Prokocimska.
[field name=multimedia2]

Od Płaszowa: Żołnierska->Seweryna Goszczyńskiego do stacji BP na Lipskiej, jako asfaltowa alternatywa dla trasy w przedłużeniu Saskiej, lub Gromadzka, którą dojedziemy do DDR na ul. Kuklińskiego, a stąd już tylko chwila do Ronda Grzegórzeckiego.
[field name=multimedia3]

StreetView
Od strony Prokocimskiej
[field name=multimedia4]

Od strony Żołnierskiej/Gromadzkiej
[field name=multimedia5]

Miasto to niezwykle skomplikowany organizm, który reaguje na najmniejsze nawet zmiany w swojej strukturze. Dominujący w XX w. (w Krakowie – aż do XXI w.) modernistyczny wzorzec miasta zaburzył jego tkankę społeczną. Samotność samochodowych podróży, zakupy w anonimowych hipermarketach, czy wypoczynek jak najdalej od miasta sprawiły, że ludzie zaczęli się od siebie oddalać, a miasto zatraciło charakter pewnej wspólnej przestrzeni. W Europie Zachodniej zdano sobie z tego sprawę już 40 lat temu i zaczęto na nowo odkrywać miasto z jego tętniącymi życiem ulicami, wielofunkcyjnymi dzielnicami i silną siecią więzów społecznych.

Jak jednak przywrócić mieszkańcom zdegradowane przez samochody ogromne przestrzenie? Jak sprawić, by miasto przestało się rozlewać w kilometry przedmieść, a zamiast tego stało się zwartym, efektywnym i dobrze zorganizowanym orgaznizmem? Okazuje się, że jednym z najlepszych narzędzi do naprawania miasta jest rower. Dzięki rowerom ulice stają się cichsze, dzieci spowrotem mogą bawić się na ulicy, a lokalny biznes rozkwita. Rower to także doskonałe narzędzie budowania relacji społecznych – każda podróż to spotkanie z mijanymi ludźmi, wśród których zawsze znajdzie się ktoś znajomy.

Doprawdy trudno zliczyć korzyści, jakie rower przynosi miastu, dlatego właśnie zaprosiliśmy na konferencję specjalistów z wielu różnych dziedziń – socjologii, psychologii, geografii czy inżynierii transportu. Bo rower to nie tylko doskonały środek transportu, to przede wszystkim twórca współczesnego miasta! I świetny pretekst do zabawy – największa impreza rowerowa roku – Święto Cykliczne już 3 czerwca.

Rower – współtwórca miasta. 28 maja 2012, 10:30-18:00, Auditorium Maximum UJ. Zobacz PROGRAM konferencji. Zapraszamy wszystkich rowerzystów oraz osoby zainteresowane rozwojem Krakowa!

Rowerzysta nie może stracić prawa jazdy, nie ma też sądowego zakazu jazdy rowerem. Mandat dawany jest na miejscu przez policjanta, a jego wysokość zależy od kilku czynników m.in.: od poziomu alkoholu, od tego jakie inne przepisy złamał zatrzymany rowerzysta etc. Tak jak w Polsce rowerzysta może nie przyjąć mandatu, a w tedy sprawa ląduje w sądzie. Policja zazwyczaj nie zatrzymuje do kontroli normalnie zachowujących się rowerzystów, chyba że prowadzi akcje w której alkotestom poddawani są absolutnie wszyscy uczestnicy ruchu.

Co dzieje się z rowerzystą po dostaniu mandatu (powyżej 1,5 ‰), oraz wtedy gdy ma między 0,1 – 1,5 ‰ alkoholu we krwi, czyli gdy złamał prawo, ale nie kwalifikuje się na mandat? Zazwyczaj rowerzysta proszony jest o zadzwonienie do kogoś kto przyjedzie i go odbierze, a jeśli mieszka niedaleko to po prostu puszcza się go wolno. Jeśli nie ma dwóch powyższych możliwości, lub jeśli rowerzysta jest zbyt pijany to zostanie zatrzymany na komisariacie do czasu wytrzeźwienia. Karanie rowerzystów za nietrzeźwość nie jest bardzo częste, a Policja nawet nie prowadzi statystyk w tym zakresie. W Estonii prowadzenie roweru pod wpływem alkoholu nie jest społecznie akceptowalne i uznawane jest za zachowanie bardzo ryzykowne.

Odpowiedzi udzielił starszy nadinspektor Elari Kasemets – Naczelnik Wydziału Nadzoru Ruchu, Biuro Porządku Publicznego / Północna Prefektura Policji.

Jak jeździć, panie premierze, jak jeździć?
W Sewilli stworzenie ogólnomiejskiego systemu wydzielonych dróg dla rowerów zajęło 3 lata. Mimo wytężonej pracy kilkudziesięciu krakowskich urzędników nad ogólnomiejskim systemem dróg dla rowerów, uchwał, koncepcji, programów rozwoju, systematycznej intensyfikacji podejmowanych działań itp., poza trasą na Płaszów nie widać nawet szkieletu takiego systemu – głównych tras łączących największe osiedla z centrum. Każdy radzi sobie zatem jak może – my chcemy namówić do tego, by podzielić się z innymi swoimi pomysłami na przebijanie się przez czarne punkty, orientowanie się w plątaninie urywających się ścieżek oraz pokonywanie rwących rzek bieda-autostrad.

Nie mamy ambicji stworzenia kompleksowej rowerowej mapy Krakowa, opisania wszelkich możliwych połączeń, skrótów i wariantów. Rowerzyści są różni, każdy ma własne potrzeby i preferencje. Chcemy raczej zainspirować do poszukania własnej trasy. Chcemy pokazać, że jazda po Krakowie nie musi oznaczać ani walki o życie na rozcinających miasto bieda-autostradach, ani przepychania się zatłoczonymi chodnikami.

Opisz swoją trasę!
Jeździsz na rowerze od 15 lat i zoptymalizowałeś swoją trasę z domu do pracy, tak że nie ma w niej ani jednego zbędnego naciśnięcia na pedał, nie mówiąc już o zatrzymaniu na światłach? A może właśnie przesiadłeś się na rower i odkryłeś, że możesz dojechać na uczelnię szybciej lub ciekawiej niż samochodem czy autobusem? Opisz swoją trasę!

Szukamy:
- sprawdzonych tras ulicami lokalnymi,
- sprytnych skrótów przez parki, osiedla, podwórka i dziedzińce, pozwalających ominąć największy ruch samochodowy i najbardziej niebezpieczne skrzyżowania,
- dowodów na to, że „dasię” po Krakowie jeździć rowerem.

Nie szukamy:
- ekstremy w stylu „na Alejach Trzech Wieszczów wskakuję na środkowy pas i cisnę 50 km/h”, „by nie stać na światłach jadę estakadą im. gen. Tadeusza Rozwadowskiego nad skrzyżowaniem z Al. 29 Listopada w ciągu ul. Opolskiej i ul. Lublańskiej”;
- paranoi w stylu Długą jadę po chodniku, bo na jezdni są duże i złe tramwaje.

Co powinien zawierać opis?
1. Napisz zdanie lub dwa o sobie – kim jesteś, od jak dawna jeździsz po mieście na rowerze, dlaczego wybierasz ten środek transportu?
2. Krótko opisz swoją trasę z domu do pracy / szkoły lub pewien jej fragment, uwzględniając zalety wybranych ulic i skrótów.
3. Jeśli masz pomysł, jak można by niewielkim nakładem środków poprawić warunki dla ruchu rowerowego w tym czy w innym miejscu (np. dopuszczając ruch rowerów pod prąd lub obniżając krawężnik itp.) – super.
4. Jeszcze lepiej, jeżeli te warunki już się poprawiły, dzięki wysyłanym przez Ciebie pismom – nie krępuj się i pochwal się.
5. Podaj orientacyjny dystans i czas przejazdu.
6. Zrób kilka-kilkanaście zdjęć, ilustrujących najładniejsze, najciekawsze lub najbardziej nieoczywiste fragmenty trasy. Albo poproś znajomego, żeby zrobił Ci fotkę na rowerze. Zalecana rozdzielczość 800×600 px. Możesz się posiłkować linkami do Google StreetView.
7. Pokaż trasę na mapie, np. korzystając z miejsce.info , www.bikemap.net, Google Maps, wikimapia.org, lub podobnego serwisu.
8. Prześlij całość na adres laku82@gazeta.pl
Najciekawsze relacje opublikujemy na łamach ibikekrakow.

Miejsce rowerzysty jest na jezdni, a jezdnia powinna dać odpowiednią infrastrukturę dla rowerzysty w postaci pasów rowerowych, śluz rowerowych, odpowiedniej sygnalizacji. Tam gdzie jest to niemożliwe, tam się wydziela drogi dla rowerów, ale przede wszystkim powinno się uspokajać ruch

– tłumaczy dr Tadeusz Kopta – kierujący zespołem ds. ścieżek (dróg) rowerowych Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.

Doktor Kopta jest specjalistą w sprawach inżynierii ruchu, projektantantem systemów transportowych, ekspertem Polskiego Klubu Ekologicznego i Ministerstwa Środowisk. Napisał m.in. podręcznik: „Rower w ruchu drogowym” Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa, 1984 oraz „Transport rowerowy” Śląski Związek Gmin i Powiatów, Katowice 2000, a także wciąż aktualną choć wydaną w 1987 roku broszurę „Ten król jest nagi” wydaną przez Polski Klub Ekologiczny. To właśnie w niej znalazłem, wybaczcie rowerzyści i ateiści, dekalog zmotoryzowanego:

1. Nie będziesz wjeżdżał samochodem do centrum miasta, korzystając w zamian z komunikacji zbiorowej, roweru i własnych nóg.
2. Nie będziesz wjeżdżał pod drzwi bloku, a pozostawisz samochód na pobliskiej ulicy lub parkingu.
3. Nie będziesz uruchamiał silnika pod oknem sąsiada.
4. Nie będziesz rozgrzewał silnika więcej niż jedną minutę.
5. Nie będziesz stał z pracującym silnikiem przy przejeździe kolejowym, w korku drogowym i wszędzie tam, gdzie nie musisz tego robić.
6. Nie będziesz parkował na trawniku.
7. Nie będziesz wjeżdżał na brzeg rzeki, potoku, jeziora, morza.
8. Nie będziesz wjeżdżał do lasu.
9. Nie będziesz mył samochodu w rzece i miejscu do tego nie dostosowanym.
10. Nie będziesz wrzucał zużytych opakowań po olejach, smarach do rowu, do potoku i wszędzie, gdzie mógłbyś spowodować zanieczyszczenie wody, roślinności i gleby.

A z nowszych publikacji autorstwa dr Tadeusza Kopty mogę polecić prezentację pt. Rola roweru w polityce transportowej Polski i UE (pdf)

Opowiadamy o rowerach pokazując slajdy i krótkie filmy traktujące o rozwiązaniach organizujących ruch w mieście w sposób przyjazny dla jego mieszkańców, rozwiązaniach których czasem nie dostrzegamy lub niedoceniamy, choć są na wyciągnięcie ręki.

Każdy z uczestników spotkania otrzymuje od nas rowerową mapę Krakowa lub poradnik miejskiego rowerzysty.

Zgłoś się do nas telefonicznie pod nr 506 457 157 lub e-mailem: g.malochleb@zielonasiec.pl

INTERPELACJA w sprawie umożliwienia korzystania przez rowerzystów z pasów ruchu wydzielonych dla komunikacji miejskiej.

Szanowny Panie Ministrze!

W Polsce, częstokroć rowerzyści, pragnąc uniknąć niebezpieczeństwa i tak korzystają z tych pasów, co jest wykroczeniem, albo korzystają z chodników dla pieszych, co także jest wykroczeniem.

Stad pytania do Pana Ministra:
1. Czy Pan Minister podziela pogląd o celowości dopuszczenia ruchu rowerowego na pasach wydzielonych dla komunikacji miejskiej (tam, gdzie jest to możliwe)?
2. Czy Pan Minister zamierza podjąć inicjatywę ustawodawczą rozwiązującą powyższy problem?

z poważaniem,

W wielu miejscach Krakowa, i w sumie do całkiem sporej grupy krakowian, miałem już przyjemność mówić o zrównoważonym transporcie tłumacząc jednocześnie dlaczego to właśnie rower jest ważnym elementem tej skomplikowanej miejskiej układanki transportowej. Bowiem dobrze dopasowane „klocki” tworzą w wielu miastach Europy system, który śmiało można nazwać wyższą kulturą mobilności.

Jeszcze przez najbliższe 6 dni, do 20 maja, jeśli jesteś uczennicą lub uczniem gimnazjum lub liceum, zapraszam Cię do zabawy w reżysera filmowego, a także w urbanistę i/lub specjalistę od systemów transportowych. Spróbuj swoich sił w konkursie filmowym roweREC. Finał konkursu odbędzie się podczas Święta Cyklicznego 3 czerwca.

Regulamin konkursu znajdziesz na stronie ibikekrakow.com/regulamin.
Konkurs organizuje Polska Zielona Sieć, natomiast nagrody w konkursie finansuje WFOŚiGW w Krakowie.

Masa czeka na Twoją odpowiedź do najbliższego piątku pod tym adresem. Dlaczego tak bardzo zależy jej na tym, by jechać ul. Mogilską?

Dwukierunkowa droga dla rowerów po stronie północnej ulicy Mogilskiej umożliwi najkrótsze, bezpieczne i wygodne połączenie Nowej Huty i centrum Krakowa bez zbędnego przekraczania jezdni. Domagam się drogi dla rowerów o najlepszych możliwych parametrach: asfaltowej, szerokiej, odpowiednio oddzielonej od jezdni i zachowującej ciągłość na całej długości!

Krakowska Masa Krytyczna

Jeśli Tobie także zależy na połączeniu tej ogromnej dzielnicy z centrum miasta, to zachęcamy do promocji Masy Krytycznej w swojej okolicy, miejscu pracy oraz na uczelni. Przygotowaliśmy projekt plakatu do samodzielnego wydruku. Potrzeba także pomocy przy rozdawaniu ulotek – piszcie na adres masa@kmr.org.pl

Projekt szprychówki: © Dominik Przygodzki, podkład mapy: OpenStreetMap

Wejście w życie proponowanej regulacji przyczyni się do zmniejszenia przeciążenia systemu penitencjarnego. Ponadto zapobiegnie stygmatyzacji wielotysięcznej grupy osób skazanych za przestępstwo o znikomym de facto stopniu społecznej szkodliwości.

Niestety projekt partii opozycyjnej ma niewielkie szanse na powodzenie. Jednak to ważny krok naprzód – politycy zaczęli odważnie występować przeciwko zbyt opresyjnemu prawu. Być może wkrótce także PO przychyli się do zmian w tym zakresie?

Otrzymałem również odpowiedź Ministerstwa Sprawiedliwości na interpelację Józefa Lassoty, Anny Nemś i Lidii Gądek ws nietrzeźwych rowerzystów:

„Minister Sprawiedliwości w pełni podziela wyrażone w interpelacji wątpliwości odnośnie skuteczności rozwiązań [...], a także przekonanie o potrzebie przygotowania zmian legislacyjnych w tym zakresie. Jednocześnie uprzejmie informuję, że w przygotowanym przez Ministra Sprawiedliwości projekcie założeń projektu ustawy [...] przewiduje się uchylenie art. 178a § 2 k.k. i uznanie stypizowanych w tym przepisie zachowań za wykroczenie.”

foto: ReaAllen

Na kwestie bezpieczeństwa przeciwpożarowego uwagę zwrócił Henryk Schoen – dyr Teatru Bagatela, który wielokrotnie prosił miasto, by na ul. Krupniczej wprowadzić organizację ruchu umożliwiającą dojazd wozów bojowych straży pożarnej. Prosił ale nie spotkał się jak dotąd ze zrozumieniem… Pan dyrektor wyraził również swoje poparcie dla wprowadzenia strefy zamieszkania.

1. Pamiętaj o ruchu prawostronnym
Niby wszyscy wiedzą o co chodzi, ale jakoś w praktyce różnie bywa. Typowa sytuacja: alejką w Parku Jordana jedzie na czołówkę dwóch rowerzystów – jakby tu pojechać żeby się nie zderzyć? Jest jedno genialnie proste wyjście: skręć w prawo. Chwila obserwacji w miejscu mocno uczęszczanym przez rowerzystów jak wymieniony Park czy Bulwary Wiślane pozwala na wniosek, że nie dla wszystkich jest to oczywiste. Chodzi oczywiście i o to, żeby w miarę możliwości poruszać się prawą stroną drogi. Dotyczy to również drogi dla rowerów, zwanej gdzieniegdzie „ścieżką rowerową”. Nie ma co się czarować, co do tego że wielu rowerzystów korzysta z chodników i to nie tylko tam, gdzie jest to legalne. Przypominam więc: na chodniku też jedziemy w miarę możliwości prawą stroną.

2. Sygnalizuj swoje manewry
Po co przejmować się jakimś tam machaniem rękami w prawo czy w lewo? Może się czasem wydawać, że jak jestem sam na drodze (albo: wydaje mi się, że jestem sam), to nic się nie stanie jeśli po prostu w odpowiednim momencie sobie skręcę. Skokowy wzrost ruchu rowerowego, który obserwujemy, każe nam pamiętać, że coraz częściej ta „samotność na drodze” to tylko złudzenie. Sam łapię się na tym, że nie wiadomo kiedy wyskakuje mi zza pleców rowerzysta, którego nie zauważyłem. Nie muszę chyba się rozwodzić o konsekwencjach wpadnięcia pod wyprzedzające auto.

Z tych powodów powinniśmy postępować w sposób przewidywalny dla innych. Elementarna sprawa to właśnie sygnalizowanie zamiaru skręcenia i to zanim zaczniemy wykonywać manewr. Dobrze wyrobić w sobie wręcz odruch sygnalizowania zawsze i wszędzie, szczególnie w lewo.

3. Nie wyprzedzaj, jeśli nie masz dostatecznie dużo miejsca
Jak wygląda jazda po polskich drogach wiemy wszyscy – brawura, nadmierna prędkość i wyprzedzanie na trzeciego to niestety chleb powszedni polskich kierowców, a przy okazji podstawowe przyczyny wypadków drogowych w naszym kraju. Chciałoby się wierzyć, że z rowerzystami jest trochę inaczej, ale tutaj niestety też nie mało jest przypadków jazdy na złamanie karku. Oczywiście z powodów czysto fizykalnych czołowe zderzenie dwóch rowerów ma znacznie mniejsze konsekwencje niż zderzenie samochodów, ale to nie znaczy, że nie będzie bolało. Reguła dotyczy zresztą nie tylko wyprzedzania rowerzystów na DDR, ale też wolno jadących samochodów. Te ostatnie wolno nam od zeszłego roku wyprzedzać również z prawej strony, oczywiście o ile mamy dość miejsca.

4. Kontrapas służy do jazdy w jednym kierunku
Ten punkt nasunął mi się znów niestety na podstawie obserwacji i to nie od wczoraj. Co roku przybywa ulic, na których dopuszczona jest jazda rowerem w obu kierunkach, inna sprawa, że wciąż jest ich za mało, a przyrost liczby ulic jednokierunkowych jest dużo szybszy. Tam gdzie jest na to wystarczająco miejsca wyznaczane są kontrapasy o standardowej szerokości 1,5m (a więc zbyt wąsko by zmieścić dwukierunkowy ruch rowerowy). Jak to działa? Rowerzysta jadący w „normalnym” kierunku porusza się razem z jadącymi samochodami, a „pod prąd” – kontrapasem. To, że nie wszyscy o tym wiedzą, da się łatwo zauważyć. Z doświadczenia i rozmów z takimi rowerzystami wiem jednak, że są tacy którzy mając tę świadomość z premedytacją jadą w niewłaściwym kierunku, bo „czują się bezpieczniej”. Odczucia takich osób niewiele mają jednak związku z faktami. Po pierwsze – tak wcale nie jest bezpieczniej, pojawia się np. ryzyko zderzenia z innym rowerzystą, a kierowcy mogą nie zauważyć rowerzysty, ponieważ znajduje się tam gdzie nie powinno go być. Po drugie – to nieprawda że jazda w ruchu ogólnym jest niebezpieczna – najczęściej są to zresztą ulice w centrum, gdzie szybsza jazda jest po prostu niemożliwa.

5. Nie dzwoń na pieszych na chodniku
Jak już wspomniałem faktem jest, że rowerzyści jeżdżą po chodnikach i zapewne jeszcze długo będą jeździć. Jeśli już należysz do takich osób, to mam jedną prośbę: pamiętaj, że jesteś tam gościem, a prawowicie gospodarze są bardzo wyczuleni na to, gdy ktoś na nich pokrzykuje albo dzwoni. Należy mieć świadomość, że ta niewielka część cyklistów, która jeździ w ten sposób jest od lat źródłem niechęci wielu pieszych do rowerzystów i rowerów w ogólności. Pieszy na chodniku ma zawsze bezwzględne pierwszeństwo. Jeśli grupa osób idzie całą szerokością chodnika to też nie rozpychaj się, ale poczekaj albo grzecznie przeproś. Ręce precz od dzwonka!

6. Światła, głupcze!
Teraz niestety będzie niemiło. Nie spotkałem osoby, która by nie wiedziała, że po zmroku należy jeździć na rowerze z oświetleniem. Z tego powodu nie mogą zrozumieć, skąd biorą się „rowerowi kamikaze”, których widuję co wieczór. Idioci. Trudno powiedzieć cokolwiek więcej. Przykro mi, ale nie da się tego również nazwać łagodniej. Nie wierzę, że to kwestia pieniędzy, bo najtańszy zestaw oświetlenia w Biedronce kosztuje ponoć 7,99zł. Przypomina: czerwone światło z tyłu, białe lub żółte z przodu, lampki czerwona i biała (żółta nie) mogą migać.
Lampka rowerowa najczęściej nie oświetli rowerzyście drogi, ale pamiętaj, że nie włączasz jej dla siebie, tylko dla innych.

Mam nadzieję, że nikt dla kogo są to oczywistości, nie poczuje się urażony. Do całej reszty apeluję – pamiętaj, że na drodze nigdy nie jesteś sam.

PS. Wypada mi dodać, że w ramach tegorocznego Święta Cyklicznego odbędą się już 27 maja 2012 warsztaty jazdy miejskiej dla mniej i bardziej doświaczonych cyklistów, którzy chcieliby wzbogacić swoją wiedzę o porcję praktycznych porad. Zapraszamy! Program znajdziecie (wkrótce) tutaj.

Adam Łaczek: Czy w Wielkiej Brytanii macie tak liberalne prawo, bo żaden Brytyjczyk nie wsiądzie na rower po spożyciu alkoholu? Naprawdę jesteście tacy święci?
Chris Peck: W Anglii kary dla nietrzeźwych rowerzystów były już od 1872 roku, jednak rowerzystów karano łagodniej niż kierowców, ale nie dlatego że jesteśmy „święci”, tylko dlatego że rowerzyści prawie nie zagrażają innym. Oczywiście Anglicy czasem jeżdżą pod wpływem alkoholu na rowerze, ale w zasadzie nie jest to bardzo powszechne poza środowiskiem studentów.

AŁ: Jakie są alkoholowe zwyczaje angielskich rowerzystów?
ChP: Ludzie na pewno chętniej wsiądą po alkoholu na rower niż pojadą samochodem. Ciężko mówić o zwyczajach, bo różne grupy społeczne mają różne zwyczaje w różnych miejscach. Nie miałbym jednak żadnych skrupułów by wsiąść na rower po przekroczeniu legalnego limitu dla kierowców (0,8 ‰), bo wiem, że jedyną osobą którą dotknie ryzyko jakie podejmę będę ja sam, a nawet jak już podejmę to ryzyko to nie jest ono duże!

AŁ: Czy zdarza się Anglik przesadzi, tzn. wypije za dużo by jeździć, a mimo to wsiada na rower?
ChP: Tak, ciągle zdarzają się tacy, którzy pod wpływem alkoholu giną w wypadkach na rowerze. Ale sądzę, że liczba osób, która upija się, a potem wsiada na rower nie jest duża, być może dlatego że rowerzyści i ludzie którzy piją na umór to raczej 2 różne grupy.

AŁ: Z brytyjskiej praktyki: Ile można wypić by jeździć rowerem w bezpieczny sposób?
ChP: 2-3 pinty? Może 1,5 litra przeciętnego piwa (4%)

AŁ: Po czym poznać że wypiło się za dużo alkoholu by móc prowadzić rower w bezpieczny sposób?
ChP: Hmm. Wsadzałem na rowery ludzi którzy ledwo trzymali się na nogach, a wracali potem bezpiecznie do domu. Nie było to odpowiedzialne! Jak mówiłem wcześniej: ludzie są bardziej przygotowani by po kilku drinkach wracać do domu rowerem, a nie samochodem.

AŁ: Możesz opisać: jak to jest jeździć rowerem pod wpływem alkoholu?
ChP: Na pewno jest bardziej ryzykownie niż na trzeźwo, ale nie jest to duże ryzyko dla innych użytkowników dróg. Myślę, że największym czynnikiem ryzyka są tu „piwne mięśnie”: wydaje Ci się że jesteś bardzo silny, co prowadzi do współzawodnictwa i podejmowania większego ryzyka.

AŁ: Jakie niebezpieczne zachowania u rowerzystów są wg Ciebie bardziej groźne niż jazda pod wpływem alkoholu?
ChP: Ważniejsze od trzeźwości są odpowiednie umiejętności i posiadanie dobrze utrzymanego roweru. Większym problemem u nas są ranni i zabici, którzy nagle zjeżdżają na jezdnie z drogi dla rowerów lub chodnika, czasem bez rozglądnięcia się. Te błędy wynikają często także ze źle zaprojektowanej infrastruktury rowerowej, czy z braku umiejętności rowerowych: ludzie po prostu nie umieją obejrzeć się za siebie.

AŁ: Czy dzięki liberalnemu prawu macie mniej pijanych kierowców? Co Anglia zyskuje na liberalnym prawie dla pijanych rowerzystów?
ChP: Tak, to możliwe, chociaż nikt nie prowadzi dokładnych pomiarów na ten temat. Na pewno więcej osób decyduje się by do pubu pojechać na rowerze niż samochodem, ponieważ ludzie są świadomi, że prawo jest bardziej pobłażliwe dla pijanych rowerzystów.

AŁ: Czy alkohol jest w jakiś sposób częścią angielskiej kultury mobilności?
ChP: Wśród młodych ludzi na pewno. Wielu młodych jeździ samochodami bez celu popijając alkohol, a alternatywa kultura rowerowa dla nich występuje w miastach, czy wśród studentów. Jednak generalnie w Wielkiej Brytanii występuje masa lokalnych miejsc, gdzie można się napić, więc nie trzeba podróżować daleko by napić się drinka, co znowu oznacza, że nie musisz jechać tam rowerem, czy samochodem.

AŁ: Anglicy przyjadą na EURO 2012 do Krakowa. Czy Wasi kibice są świadomi tego, że to co w Wielkiej Brytanii jest całkowicie legalne w Polsce grozi kilkumiesięcznym pobytem w więzieniu?
ChP: Myślę że nikt o tym nie wie, a Anglicy mogą chcieć skorzystać np. z systemu roweru publicznego.

AŁ: A gdyby jakiś Angielski polityk zaproponował Wam wprowadzenie polskiego prawa, pod hasłem „zero tolerancji dla alkoholu na drogach”? Co byś mu odpowiedział?
ChP: Bylibyśmy bardzo przeciwni takiej ustawie i dążyli byśmy do jej zablokowania. Nie sądzę, że jest jakaś szansa, by takie prawo zostało uchwalone, ponieważ nie ma dowodów na potrzebę wprowadzenia takich przepisów.

AŁ: Czy w Wielkiej Brytanii prawo jest bardziej liberalne dla pijanych rowerzystów , czy dla kierowców przekraczających dozwoloną prędkość? Kto jest bardziej groźny: pijany rowerzysta, czy kierowca przekraczający prędkość o 20-50km/h?
ChP: Uważam, że brytyjskie prawo jest dość liberalne dla obu wykroczeń, jednak w porównaniu z Polską, to jednak rowerzyści traktowani są u nas łagodniej. Pijani rowerzyści nie są żadnym priorytetem dla policji, a nadmierna prędkość u kierowców nim jest.

AŁ: Czy to jakie mamy prawo dla pijanych rowerzystów wpływa na to, jak Anglicy, lub Ty postrzegacie Polskę?
ChP: Tak – to na pewno można odnieść wrażenie, że zgodnie z polskim prawem rowerzyści są niesprawiedliwie traktowani. Myślę jednak, że Brytyjczycy są raczej bardziej zaniepokojeni standardem jazdy polskich kierowców w Wielkiej Brytanii. Istnieje popularny pogląd, że zagraniczni kierowcy stanowią szczególny problem w Wielkiej Brytanii. Jednak ja łączę to z faktem, że wielu kierowców z Polski (i innych państw Europy środkowo-wschodniej) to młodzi mężczyźni, a młodzi ludzie generalnie nie jeżdżą bezpiecznie, obojętnie skąd pochodzą.

Jako aktywiście rowerowemu do niedawna firma Ford kojarzyła mi się raczej z innowacjami takimi jak chociażby futurystyczny model ebike (rower ze wspomaganiem elektrycznym) prezentowany w zeszłym roku na targach motoryzacyjnych we Frankfurcie.Z wielkim smutkiem zapoznałem się z Państwa reklamą, za sprawą słynnej strony copenhagenize.

Reklama, o której piszę przedstawia, w kontekście pozamiejskim, wyjeżdżających z drogi podporządkowanej rowerzystę i kierowcę Forda Transit czekających obok siebie na włączenie się do ruchu. Rowerzysta, zaopatrzony w kask i okulary słoneczne, jest stosunkowo młodym, sprawnym mężczyzną, ma sportowy rower (z siodełkiem ustawionym wyżej niż kierownica i rama,  co nie pozwala na wygodne zatrzymanie się w każdej chwili) a jego „ładowność” ograniczono jedynie do niewielkiego plecaka. Kierowcy Transita nie widać, prawdopodobnie by potencjalny odbiorca reklamy mógł tam sobie wyobrazić siebie.

Całą sytuację podsumowano tekstem „Rowery dostawcze nie istnieją.” z dopiskiem „Nie musisz przesiadać się na rower, by zacząć oszczędzać.” Pomijam niespójność przekazu, bo skoro rowery dostawcze nie istnieją, to hasło chyba powinno brzmieć  “nie możeszprzesiąść się na rower by zacząć oszczędzać” (jako cudzoziemiec pewnie nie rozumiem takich niuansów).  Na szczęście w dalszej części tekstu rowery się już nie pojawiają, a jedynie detale Państwa oferty (o domniemanych oszczędnościach przy zakupie i eksploatacji Forda Transit).

Dlaczego reklama ta mnie szokuje, ba, nawet gniewa? Z wielu powodów, z których kilka przedstawiam poniżej :

1/ Rowery dostawcze istnieją!

Z jednej strony nie zamierzam  tu sporządzać osobnego katalogu dostępnych na rynku rowerów dostawczych, pewnie Państwa reklama zachęci kogoś z polskiej rowerowej blogosfery do napisania precyzyjnego artykułu na ten temat (polecam chociażby już cytowany wyżej artykuł z Copenhagenize.com i blog kolegi Raffiego). Z drugiej nie mogę się oprzeć pokusie napisania paru słów na ten temat.

Zacznijmy od tego, że pierwszy lepszy miejski rower (a w sumie to nawet nie miejski, a prawie każdy dostępny na rynku, poza tak sportowym modelem jak ten w reklamie) można wyposażyć w pojemne sakwy, a w razie większej potrzeby w przyczepkę (tudzież oba rozwiązania równocześnie). Oczywiście takiemu rowerowi daleko od pojemności Transita, ale moim zdaniem już taki rower pozwala podważyć przekaz reklamy o tym, że nie istnieją rowery dostawcze (zdanie sugerujące, w moim rozumieniu, że rower może transportować jedynie jednego pasażera i jakieś bardzo drobne rzeczy, mieszczące się w plecaczku).

Internet pełen jest przykładów osób, które transportują dużo rzeczy silą własnych mięśni. Oto chociażby dwa przekonujące (moim zdaniem) przykłady:

Już widzę zarzut: to są jakieś prototypy, a nie seryjne rowery dostawcze, jak seryjnym pojazdem jest Ford Transit. Oczywiście, ale sednem sprawy, powodem mojego gniewu, jest fakt, że istnieją na rynku rowery dedykowane do transportu dużej ilości towarów, tzw. cargo bikes, czyli jakby na to nie spojrzeć „rowery dostawcze”, czemu Państwo w swojej reklamie zaprzeczają.

Miałem okazje w marcu b.r. zwiedzać w Bordeaux siedzibę firmy dostawczej  “la petite reine” o której pisano na lamach serwisu polska na rowery.

Uderzyło mnie wówczas, gdy się dowiedzieliśmy, że firma ta jest opłacalna i konkurencyjna (bez korzystania z żadnych dopłat z tytułu chociażby używania niezanieczyszczających pojazdów). Ba, jest ona podwykonawcą takich światowych firm jak DHL. Dlaczego to możliwe? Bo mówimy tu o kontekście miejskim! I tak dochodzimy do drugiego powodu mojego listu.

2/ Przedstawienie sytuacji w kontekście pozamiejskim wygląda jakby miało na celu ośmieszenie roweru, a de facto maskuje rzeczywistość jaką są trudności samochodów dostawczych w kontekście miejskim

Nie sposób uciec przed kontekstem miejskim bo, bądź co bądź, większość towarów dostarczanych przez pojazdy typu Ford Transit zaczyna i kończy swój bieg w mieście! Tak więc, owszem, w sytuacji takiej jak na zdjęciu z Państwa reklamy, porównanie roweru z Transitem wypada blado, ale proszę pamiętać, że parkowanie w mieście samochodem dostawczym nie zalicza się do przyjemności. Coraz więcej ulic w ścisłym centrum jest zabieranych ruchowi samochodowemu, a piesi są coraz mniej tolerancyjni w stosunku do samochodów parkujących na chodnikach, w wyniku czego władze coraz chętniej stosują mało estetyczne, ale skuteczne słupki (separatory).

Przypomnijmy też, że średnia codzienna dostawa towarów dla drobnej (i średniej) przedsiębiorczości rzadko przekracza 100 kilo (lub ponad metr sześcienny lekkiego towaru), a taki rower jak ten z wspomnianej wcześniej firmy właśnie tyle jest w stanie przewieźć.

Tak więc najlepiej jeśli mądry przedsiębiorca będzie posiadać zarówno Forda Transit jak i rower dostawczy. Najlepiej dla Państwa gdyby takowe zaczęła produkować firma Ford. Mogliby Państwo reklamować je równocześnie na zasadzie “Transit jest najlepszy za miastem, a w mieście? Na szczęście istnieją rowery dostawcze!”. W sumie zdjęcie do reklamy wyglądałoby bardzo podobnie. Wystarczy zmienić rower na dostawczy. I przebrać rowerzystę w normalne ubrania. Bo ten z aktualnej reklamy się nie nadaje. I tu trzeci powód do mojego sprzeciwu!

3/ Stereotypowy rowerzysta a anonimowy kierowca

O tyle, o ile kierowca jest anonimowy, jak już pisałem zapewne po to by odbiorca mógł się z nim utożsamić, o tyle już przedstawiony bardzo konkretnie rowerzysta jest… karykaturalny.

Widać tu wszelkie objawy stereotypowego postrzegania rowerzysty przez osoby same nie jeżdżące na rowerach (albo jeżdżące tylko w niedzielę po parku lub lesie).

Dlatego zapewne widzimy młodego, sprawnego mężczyznę (bo jazda na rowerze wymaga nadzwyczajnej formy fizycznej?), w ubiorze sportowym, kasku, okularach słonecznych. Sugerują Państwo, że rower nie jest dla każdego, ale tylko dla bardzo wąskiej grupy osób. Kolejnym elementem stereotypu jest sam rower, z ramą o geometrii nie pozwalającej na bezpieczne zatrzymanie się w każdej chwili. Widzimy, że rowerzysta stojąc przy znaku “ustąp przejazdu” musi mocno pochylić rower, by móc czekać na moment odpowiedni na włączenie się do ruchu.

A przecież można by zrobić zupełnie inaczej, chociażby pokazać uśmiechniętą kobietę w normalnych ubraniach:

4/ A co z pozostałymi modelami Forda?

Kolejny powód mojego listu. Nie do końca rozumiem Państwa strategię komunikacyjną. Czy podkreślanie,  że rowery dostawcze “nie istnieją”, więc nie stanowią konkurencji dla Forda Transit, oznacza, że dla pozostałych modeli z Państwa oferty (auta osobowe) rowery są konkurencją? Bądźmy poważni! Auto jest cudownym wynalazkiem żeby poruszać się z punktu A do punktu B, o ile te punkty są od siebie stosunkowo oddalone i nie są skomunikowane dobrą komunikacją zbiorową. Ale w kontekście miejskim samochód wiąże się z problemem parkingów i korków, które są problemami nie do rozwiązania w sposób racjonalny. Pomijam problem rosnących kosztów paliwa.

Musimy się pogodzić z faktem, że zarówno rower jak i auto indywidualne mają swoje miejsce w globalnej sieci przemieszczeń. Jeżeli któryś z Państwa klientów zacznie jeździć rowerem, to absolutnie nie znaczy, że całkowicie porzuci samochód. Może nawet (choć oczywiście nie musi) stać się wręcz przeciwnie: dzięki oszczędnościom poczynionym na kosztach części przemieszczeń będzie go stać na regularny markowy serwis i dalsze niedzielne wycieczki (za miasto).

Badania prowadzone w Europie Zachodniej pokazują, co na pierwszy rzut oka może być zaskakujące, że im ludzie są bogatsi, tym więcej posiadają samochodów, ale równocześnie mniej nimi jeżdżą. Posiadają też więcej rowerów i rocznie przejeżdżają na nich więcej kilometrów.

Proszę więc nie bać się rowerów i nie starać się antagonizować rowerzystów i kierowców. Po prostu nie macie w tym żadnego interesu. Interes możecie mieć wręcz odwrotny!

5/ Co zrobić?

Jeśli więc mogę sobie pozwolić i coś zasugerować, to proszę, na początek, aby w przyszłości dokładnie Państwo sprawdzili zanim napiszą, że coś “nie istnieje”.

A poważniej, skoro już mowa o rzeczach które nie istnieją, to myślę, że istnieją luki rynkowe, które można by z powodzeniem wypełnić. Jak wskazywałem samochód, komunikacja zbiorowa i rower nie są konkurencją tylko uzupełniającymi się środkami transportu z których żaden nie pokryje skutecznie 100% potrzeb transportowych (chyba, że jazda jednej osoby bez bagaży ponadtonowym pojazdem na dystansie 2 kilometrów wydaje się komuś sensowna…).

Czemu więc nie zaprojektować seryjnie samochodu przewidzianego do transportu chociażby roweru składanego, który by się idealnie komponował z modularnym bagażnikiem? Można by wtedy dojechać do parkingu  typu park&ride a na nim się wygodnie przesiąść na rower i kontynuować podróż do centrum unikając stresu związanego z korkami oraz poszukiwaniem miejsca do parkowania.

Czemu nie przewidzieć specjalnych mini-kontenerów, których kilka (np. 4) mieściłoby się w aucie dostawczym, z których jeden idealnie by pasował do roweru dostawczego firmy Ford?Czemu nie zaprojektować np. samochodowego fotelika dziecięcego, który w parę sekund zamienia się w przyczepkę rowerową?

Czemu nie rozwijać dalej idei futurystycznego roweru ze wspomaganiem elektrycznym?

Czemu…

Takich właśnie innowacyjnych pomysłów Wam życzę, zamiast pomysłów na reklamy, które, owszem, są potem znane na całym świecie, ale chyba nie kształtują wizerunku o jakim marzy firma Ford.

Podpisano :

Olivier SCHNEIDER rowerolucja@gmail.com

polsko-francuski działacz rowerowy

Wice-prezes Francuskiej Federacji Użytkowników Rowerów

PS: chętnie zapoznam się Państwa odpowiedzią. W razie jej braku chętnie przetłumaczę ten artykuł na język francuski i rozpowszechnię go nad Sekwaną oraz w całym świecie Frankofonii.

Gdy w poprzednim tekście pisałem że:

„w krajach gdzie liczy się bezpieczeństwo, a nie statystyki rowerzystom każe się „dmuchać w balonik” najczęściej tylko przy okazji innego wykroczenia jak np. jazda w nocy bez oświetlenia, czy przejazd na czerwonym świetle.”

nie przypuszczałem nawet, że także polskie przepisy zobowiązują policję do podobnych zachowań względem rowerzystów.

„Każdemu zapewnia się nietykalność osobistą i wolność osobistą. Pozbawienie lub ograniczenie wolności może nastąpić tylko na zasadach i trybie określonych w ustawie” (Art.41 ust. 1 Konstytucji RP). Prawodawstwo RP dopuszcza niektóre formy ograniczenia wolności i nietykalności osobistej obywateli, są to jednak sytuacje szczególne (legitymowanie, przeszukanie, kontrola osobista, itp.) dokładnie ustawowo określone. Do tych szczególnych sytuacji należy zaliczyć kontrolę stanu trzeźwości kierujących pojazdami. Podobnie, jak z innymi formami naruszania praw obywatelskich przez Państwo, badanie stanu trzeźwości powinno wynikać z zaistniałej (rzeczywistej), określonej ustawowo przyczyny (podstawy faktycznej). Tą przyczyną najczęściej jest naruszenie przez obywatela obowiązujących norm prawnych, lub co najmniej uzasadnione podejrzenie ich naruszenia. Czasami jest to wyłącznie uczestnictwo w zdarzeniu (mającym charakter naruszenia istniejącego porządku prawnego) osoby nie będącej sprawcą (np. ofiara, świadek, itp.).

Obowiązujące prawo określa jednoznacznie:
● kogo można poddać badaniu na zawartość alkoholu w organizmie,
● kto może dokonać (lub zlecać wykonanie) badania zawartość alkoholu w organizmie,
● w związku z zaistnieniem jakich okoliczności wykonuje się badanie,
● w jaki sposób wykonuje się badanie.

Analizując aktualne przepisy dotyczące prowadzenia badań zawartości alkoholu w organizmie, można jednoznacznie stwierdzić, że badania przeprowadza się wobec osób podejrzanych o popełnienie wykroczenia, przestępstwa albo w związku z popełnionym wykroczeniem, przestępstwem lub gdy zachodzi podejrzenie jego popełnienia pod wpływem alkoholu (Art. 47 Ustawy z dn. 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ; w toku postępowania przygotowawczego oraz postępowania przed sądem – Art. 74§2 i §3 KPK; Art. 20 §3 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia; naruszenia w ruchu drogowym Art. 128 ust. 1 i 2, Art. 129 ust. 2 pkt. 3 Ustawy z dn. 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym. §1 pkt. 1 i 2 Rozp. Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dn. 06.05.1983 r. w sprawie warunków i sposobu dokonywania badań na zawartość alkoholu w organizmie; §1 Rozp. Ministra Zdrowia z dn. 11.06.2003 r. w sprawie wykazu środków działających podobnie do alkoholu oraz warunków i sposobu przeprowadzania badań na ich obecność w organizmie) i mają one charakter procesowy. Ustawodawca nie przewiduje prewencyjnego badania zawartości alkoholu w organizmie. Każde badanie, które nie jest poprzedzone zaistnieniem faktów (przyczyn) określonych w ww. aktach prawnych, należy traktować jako bezprawne naruszenie zagwarantowanej konstytucyjnie wolności osobistej obywatela.

Czy jest możliwe, że dla każdego rowerzysty jadącego Kładką Bernatka zachodziło uzasadnienie podejrzenie, że rowerzysta był pod wpływem alkoholu? Na podstawie jakich poszlak?

Podejrzenie takie mogą uzasadniać symptomy wskazujące na konsumpcję alkoholu, takie jak:
- zaburzenia ruchu,
- zaburzenia wzroku,
- zaburzenia słuchu,
- zaburzenia równowagi,
- zaburzenia sprawności intelektualnej,
- przedłużenie czasu reakcji na bodźce słuchowe i wzrokowe.
Podejrzenie może także wzbudzać roztaczająca się woń alkoholu etylowego.
Jednak scenariusz w którym zachowanie każdego rowerzysty sugerowało spożycie alkoholu jest po prostu niemożliwy, dlatego istnieje uzasadnione podejrzenie, że to Policja złamała tu prawo. Czy Komendant nałoży jednak jakieś kary dyscyplinarne na funkcjonariuszy, którzy ewidentnie przekroczyli swoje uprawnienia?

Rowerzysto żądaj protokołu!
Rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 6 maja 1983 r. w sprawie warunków i sposobu dokonywania badań na zawartość alkoholu w organizmie w § 4 ust. 3 stanowi jednoznacznie, iż:

„z przebiegu badania sporządza się protokół. W protokole należy opisać objawy lub okoliczności uzasadniające przeprowadzenie badania.”

Wewnętrzne przepisy policyjne obowiązek sporządzenia protokołu zawężają do następujących sytuacji:
- kierujący pojazdem uczestniczył w wypadku drogowym, w którym jest zabity lub ranny,
- istnieje podejrzenie popełnienia przestępstwa przez badanego,
- uzyskany wynik wskazuje, że badana osoba znajduje się co najmniej w stanie po użyciu alkoholu,
- w danej sprawie będzie prowadzone dalsze postępowanie,
- żąda tego osoba badana – o czym należy ją pouczyć.
Dla nas interesujący jest ostatni podpunkt, jeśli kontrolują Waszą trzeźwość żądajcie protokołu! Najciekawszą rubryczką jest:

„Czynności dokonano w związku z: … (opis objawów i okoliczności uzasadniających przeprowadzenie badania urządzeniem elektronicznym)”

Kontrolujcie czy to, co Policja wpisuje w tej rubryczce jest zgodne ze stanem faktycznym. Jeśli wpisane uzasadnienie nie odpowiada prawdzie, lub uzasadnienie, nie stanowi podstawy do jakichkolwiek podejrzeń (np. X jechał na rowerze w nocy), bądź uzasadnienia nie podano w ogóle piszcie skargi.

Policja profiluje, więc dyskryminuje rowerzystów?
W kryminalistyce znamy pojęcie profilowania tj. na podstawie zebranych dowodów ustala się że przestępca to np. biały mężczyzna, nieżonaty, pedant, lat 40, lubi niemieckie samochody, pochodzi z okolic Jaworzna etc … Takie działanie jest w 100% zgodne z prawem, ale tylko jeśli dotyczy przestępstw które się wydarzyły, a profilowanie odbywa się pod kątem takiego zgłoszonego już przestępstwa. Gdy profilowanie odbywa się w drugą stronę, tzn. przestępstwa jeszcze nie ma, ale my koncentrujemy się na danej grupie by wykryć nowych przestępców w przyszłości, to jest to działanie dyskryminacyjne dla tych którzy nie są przestępcami, a są sprawdzani, kontrolowani. Przykładowo „ponieważ zamachów X lat temu dokonali studenci z państw środkowej Azji to będziemy teraz infiltrować i sprawdzać wszystkich studentów z tych państw i o podobnym wieku na poczet przyszłych zamachów”. Profilowanie etniczne jest uznane przez Unię Europejską za działanie dyskryminacyjne i niezgodne z prawem. Obecne działania krakowskiej drogówki mają wiele wspólnego z profilowaniem na tle etnicznym, tyle że profiluje się w przyszłość pod kątem roweru jako środka transportu, co jako emanacja szowinizmu transportowego jest tak samo dyskryminujące, i niezgodne z prawem.

Na koniec zwolennikom rutynowych kontroli trzeźwości rowerzystów polecam ciekawy komentarz:

Rutynowe kontrole trzeźwości kierowców są bezprawne, ale bardzo pożyteczne. Ujawnianych jest wówczas wielu przestępców. Tego typu rutynowe kontrole należało by rozszerzyć na inne sfery życia. Należy jak najczęściej przeprowadzać akcje przeszukania domów i mieszkań prywatnych. Najlepiej działać z zaskoczenia. Najlepszą porą dla ich przeprowadzenia jest pora nocna. Gdyby przeprowadzić takie kontrole w setkach tysięcy polskich domów, niewątpliwie ujawnionych zostało by wiele, wiele przestępstw. W wielu mieszkaniach na pewno znaleziono by nielegalną broń. Z pewnością w wielu domowych komputerach zabezpieczono by nielegalne oprogramowanie. Należy skrupulatnie (oczywiście rutynowo) kontrolować przelewy wykonywane z prywatnych kont. Z pewnością doprowadzi to do wykrycia tysięcy przestępstw podatkowych. Rutynowe kontrole będą bardziej owocne, jeśli w ich ramach przesłuchiwane będą rutynowo małe dzieci. Dzieci wiedzą wiele o przestępczych czynach swoich rodziców, a przecież jeszcze nie umieją kłamać. Rutynowo należało by założyć jak najwięcej podsłuchów telefonicznych. Analiza zarejestrowanych rozmów zapewne doprowadzi do wykrycia setek tysięcy różnorakich przestępstw.

A jaka jest Waszym zdaniem prawda? Czy Policja nie przekroczyła swoich uprawnień? A może niestety w pogoni za „wynikami” ‘stróże’ prawa sami zaczęli łamać prawo?

foto: TVP

Kiedy patrzę na zdjęcia ojca Mateusza, zawsze się zastanawiam, jak on to robi – jeździ na rowerze w sutannie, czyli czymś w rodzaju długiej sukni, bez jakiejkolwiek osłony, i nic nie wkręca mu się w szprychy (ani sutanna, ani nogawki dżinsów). Postanowiłam więc zbadać tę kwestię, kiedy tylko nadarzy się okazja.
Okazja nadarzyła się wczoraj: stałam na światłach przy przejeździe rowerowym i obok mnie zatrzymał się ksiądz. Takiej okazji nie mogę zmarnować! – pomyślałam i zapytałam, jak się jeździ w sutannie.
- Bardzo dobrze – powiedział ksiądz.
- A nie wkręca się księdzu sutanna w szprychy albo łańcuch? – nie dawałam za wygraną
- A skąd. Wystarczy sobie ją odpowiednio „założyć” – powiedział ksiądz i zademonstrował ułożenie sutanny, która w lwiej części opierała się na męskiej ramie. Podziękowałam grzecznie i rozjechaliśmy się z powrotem swoimi drogami, a mi się przypomniało, jak kiedyś na moście Dębnickim mijałam
jadącą na trekingowym bajku roześmianą zakonnicę w białym habicie.

Wrocławskie zakonnice na rowerach. Foto Klearchos Kapoutsis/Flickr CC

Jaki z tego wniosek? KLER NA ROWERY!! Wreszcie model pasterz-owieczki może przysłużyć się dwóm kółkom :)
A lud świecki, czyli ja między innymi, ma kolejny dowód, że jazda na rowerze w długiej sukni nie jest niemożliwa :) A dla tych, którzy/-re nie chcą przesiadać się na męskie rowery, zawsze są jeszcze klipsy do sukienki (d’oh!).

A na koniec wracam do ojca Mateusza – nie zastanawialiście się czasem, jak w mieście pełnym zbrodni nieprzypięty rower nigdy jakoś nie znika?

Wszystkie kandydatury znajdziecie na https://www.facebook.com/rowerzystkamiejska
Pomóżcie, bo to będzie bardzo trudna decyzja!

Nasza ekipa rozrasta się z miesiąca na miesiąc, co pozwala realizować coraz to nowe projekty – takie jak gazetka masowa, czy dystrybucja plakatów i ulotek. Jeśli także Tobie zależy na rowerowym rozwoju Krakowa, to dołącz do nas!

Gwarantujemy:
- pracę w młodym, dynamicznym zespole ;)
- możliwość nawiązania kontaków z ciekawymi ludźmi
- możliwość realizacji własnych projektów i wpływania na kształt masy
- wpływ na opinię publiczną oraz kierunek rozwoju Krakowa
- dobrą zabawę i dużo satysfakcji!

Spotkanie otwarte dla chcących włączyć się w organizację masy odbędzie się w czwartek o 18:00 przy ul. Biała Droga 4/6 (mapa). Serdecznie zapraszamy!

Jak zwykle szczególnie poszukiwane są osoby do Służby Porządkowej, ale tak naprawdę liczy się każda pomoc – zawieszenie plakatów w biurze i na uczelni, czy podrzucenie ulotek do sklepów rowerowych.

foto: Gosia Małochleb