Niektórzy z nas czują się w obowiązku kupić prezenty i wręczyć je bliskim 6 grudnia. Zanim wydamy pieniądze zachęcam, aby poddać refleksji wybór i jeszcze przez kilka dni wstrzymąć się z podjęcjem decyzji.

4 grudnia 2011 roku (niedziala) w Krakowie w Gazeta Cafe przy ul. Brackiej 14, o godz. 16.00 odbędzie pokaz filmu Warsztat Świętego Mikołaja, który pokazuje funkcjonowanie współczesnego przemysłu zabawkarskiego. Po pokazie filmu odbędzie się dyskusja z zaproszonymi prelegentkami z Chin, Debby Chan i Yang Yu. Debby Chan, jest działaczką organizacji Students and Scholars Against Corporate Misbehavior (SACOM) z Hongkongu i zajmuje się badaniem warunków pracy w fabrykach w południowych Chinach. Yang Yu w wieku 16 lat przeniosła się z rodzinnej wioski w prowincji Hubei do miasta Shenzen, aby podjąć pracę. Pracowała w różnych fabrykach zabawek i sprzętów elektronicznych, zmieniając pracodawców w nadziei na lepsze warunki zatrudnienia. Sytuacja wszędzie niestety okazywała się podobna – bardzo niskie płace i bardzo długie godziny pracy, nie wspominając już o szkodach dla środowiska naturalnego.

Spotkanie organizowane jest przez Związek Stowarzyszeń Polska Zielona Sieć, który prowadzi kampanię Kupuj odpwiedzialnie zabawki.

5 grudnia podobne spotkanie odbędzie się w Warszawie, 6 grudnia w Gdańsku.

Za pomocą makiet i pokazów atomowi lobbyści udowodnią nam „dlaczego istnieje konieczność rozpoczęcia programu energetyki jądrowej w Polsce”. Znalezienie odpowiedzi na tak postawione pytanie nie wymaga jednak delegowania specjalnego autobusu. Europa niechętnie inwestuje w atom, więc koncernom jądrowym bardzo zależy na przeforsowaniu tej inwestycji. Fiasko budowy elektrowni w Olkiluoto czy miliardowe rachunki za składowanie odpadów w Niemczech budzą nas z atomowego snu. Szczególnie, że wielu ekspertów wskazuje w pierwszej kolejności raczej na potrzebę inwestycji w sieci przesyłowe.

Podczas wizyty atomowego autobusu w Krakowie zaplanowano kilka seminariów, które odbędą się na Wydziale Fizyki UJ, przy ul. Reymonta 4. Szczegółowy program znaleźć można na stronie projektu Atomowy Autobus.

foto: Stuck in Customs

W najbliższy piątek, o godz. 18.00 w Cheder Cafe przy ul. Józefa 36 odbędzie się spotkanie poświęcone polityce wobec Romów w Polsce. W debacie wezmą udział m in. posłanka Róża Thun, wojewoda Stanisław Kracik oraz osoby zajmujące się tematem romskim na co dzień.

W proponowanej przez nas dyskusji nie chcemy przekonywać do uprzywilejowywania mniejszości. Chcemy podjąć próbę znalezienia odpowiedzi jak pogodzić wszystkie zainteresowane strony. Przyjrzymy się przede wszystkim dotychczasowym sposobom integracji społeczności romskiej.

foto: Nick-K (Nikos Koutoulas)

Już w najbliższy wtorek, 21. września na stronach magistratu odbędzie się czat z Prezydentem Krakowa. Będzie to okazja do zadania kilku niewygodnych pytań jak i wybadania opinii Prezydenta na wiele ważnych tematów.

Aktualizacja: na stronie Magistratu pojawił się zapis rozmowy.

foto: MIK

Jeśli to przedsięwzięcie powiedzie się, nie wykluczone, że kontrapasy dla rowerów pojawią się na innych śródmiejskich ulicach

– odpowiada Starowicz.

Ja nie kupuje już tych bajeczek. Na szczęście kończy się kadencja, a nowa powinna być sprawowana pod hasłem podobnym do tegorocznego Tygodnia Mobilności: zamiast Mądry transport – lepsze życie, proponuję Mądrzy urzędnicy – lepsze życie.

Czy w przyszłości Kraków może liczyć na mądrych urzędników, którzy choćby eksperymentalnie wprowadzą darmową komunikację miejską? Jak przekonuje w swoim tekście Rafał Górski, takie działanie jest opłacalne.

Wszakże wszyscy płacimy na transport publiczny i utrzymanie dróg z naszych podatków, a oprócz tego kupujemy bilety, by móc korzystać z tramwajów, autobusów i pociągów. To chyba niezbyt uczciwe, że płacimy dwa razy za tę samą usługę?

Czytaj cały tekst Rafała Górskiego

foto: smif

Kraków kolebką Narodu, mogiłą walczących Polaków, najbardziej polskie z polskich miast. A może wcale nie?

To, co chyba najbardziej dziwi turystów przyjeżdżających z takim nastawieniem do Krakowa to sentyment do Galicji. Szczególnie turystów z terenów Królestwa Polskiego; im się w głowie nie mieści, że zaborcy mogli dla miasta zrobić coś dobrego. I choć nie zamierzam dokonywać bilansu zaborów, to istnienie mitu wolnej Galicji jest niepodważalne.

Tymbardziej ucieszyła mnie luźna internetowa propozycja nazwania naszej nowej kładki imieniem cesarza Franciszka Józefa I. Dla jednych to folklor, dla innych świętokradztwo, niemniej jest to propozycja świetnie wpasowująca się w tendencję odradzania lokalnej tożsamości.

Przede wszystkim imię to nosił istniejący wcześniej w tym samym miejscu Most Podgórski. Nie sposób mówić też o Podgórzu, czy współczesnym Krakowie bez pominięcia okresu zaborów. A wspomniany we wstępie wizerunek miasta powstał przecież w czasie autonomii.

Jakkolwiek wybór tej nazwy na środowym posiedzeniu RMK wydaje się mało prawdopodobny, to kładka byłaby na pewno świetnym polem do nazewniczych eksperymentów. Nie stanowi niczyjego adresu, nie jest też poważnym mostem, czy ulicą utrzymującą duży ruch. Kolejna pełna patosu nazwa nie pasowałaby przecież do tak sympatycznej budowli.

foto: zdjecia Jacka P

Już jutro w Muzeum Narodowym odbędzie się kolejne spotkanie w ramach cyklu XX/XXI. Sztuki audiowizualne i nie tylko.

Tym razem wysłuchamy wykładu poświęconego uwikłaniu lokalnych społeczności w procesy przestrzenne – od problemów gentryfikacji centrów i powstawania strzeżonych osiedli po obywatelski udział w tworzeniu przestrzeni.

Wykład rozpoczyna się o 18.00 w Gmachu Głównym MNK.

foto: sebat85

Wiele się nie pomylę głosząc tezę, że każde europejskie miasto posiada ławkę. Mało tego, siedzenie jest czynnością równie miejską, co chodzenie, czy jeżdżenie. A może nawet miejską bardziej, wszakże rzadko kiedy siedzimy bez celu, zwykle przysiadamy z kimś, bądź z czymś – książką, gazetą, jedzeniem czy przemyśleniem. Podróżujemy, czekamy na kogoś, na tramwaj. O ile się da – siedząc.

Zagadką pozostaje więc dla mnie tak daleko idące niedocenienie roli ławki w codzienności miasta. Bo ławka dla mieszkańca jest czymś zupełnie innym, niż dla urzędnika, czy właściciela kawiarni. My chcemy na niej usiąść, a oni nam nie pozwolą, bo albo mamy usiąść w ich lokalu, albo zakładają, że jesteśmy bezdomnym chcącym się przespać.

Tak jak tabloidy, czy tego chcemy czy nie, wpłynęły na poważne gazety, tak galerie handlowe i ich quasipubliczna przestrzeń wpłynęła na nasze dotąd miasto. Bo ławka w mieście staje się tym, czym w galerii – miejscem do przepakowania zakupów, czy wchłonięcia kebaba.

Jedna z polskich redaktorek zajmujących się przestrzenią opowiadała kiedyś w radiu o pierwszej wizycie we Francji, jeszcze za czasów głębokiej komuny. Podczas wizyty z francuskimi przyjaciółmi w jednej z galerii postanowiła, dla żartu, położyć się obok nich na takiej oto galeryjnej ławeczce. Ale Francuzki od razu ją zestrofowały, żeby przestała, bo przyjdzie ochroniarz i ją wyrzuci. Ta historia stanowi chyba definicję quasipublicznej przestrzeni.

Dzisiaj ławkologia dostrzega pewną ewolucję również w domenie publicznej. Od ławki wygodnej, ozdobnej, drewnianej, która zachowała się jeszcze w parkach przechodzimy do ławki zimnej, najlepiej kamiennej, koniecznie bez oparcia, która w dodatku ustawiona jest na samym środku ulicy, w widocznym miejscu, pozbawionym odrobiny intymności. Tak wyglądają ławki na Rynku, ławeczka przed księgarnią na Grodzkiej, czy w Rondzie Mogilskim. Nawet nowe ławki przystankowe w tunelu hołdują obawie, że jeszcze znajdzie się jakiś bezdomny chcący się oprzeć w cieplutkim tunelu i nie pomoże nawet stado ochroniarzy, jakie ten tunel zatrudnia. W końcu bezdomny nie pasuje do całej tej narracji o nowoczesnym tunelu; jak określiła to jedna z bezradnych, prametra.

Zacnym obszarem badań ławkologii jest Świętokrzyskie i Roztocze. Istnieje tam zwyczaj stawiania ławek przed wejściem do domów, gdzie pozbawiona wyspecjalizowanych w tym celu instytucji (galeria handlowa) ludność zwyczajnie spotyka się. Przejeżdżając choćby przez Szczebrzeszyn spotykamy domy z gawędzącymi mieszkańcami i ich sąsiadami.

Nauką pomocniczą ławkologii jest trawnikologia. Rozwinęła się ona w Wielkiej Brytanii, gdzie (wskutek braku dostatecznej liczby galerii?) uniwersytety wpuściły studentów na pielęgnowane od stuleci trawniki. Już za kilka tygodni zobaczymy też morze ludzi wygrzewających się na „trawnikach” krakowskich bulwarów, zadeptanych przez wiankowiczów i zasranych przez psy.

Widać, że temat jest wdzięczny, w dodatku jak powiedziałby Foucault, nieskolonizowany przez jednolite dyskursy. Możemy bowiem podążyć tropem trawników, możemy oprzeć się o tradycyjną ławkę, albo wspiąć się na wielkie krzesło z placu Bohaterów. Nie ma jasnych, jedynych odpowiedzi, są jedynie nierozwiązane problemy.

foto: _Teb, Darwin Bell

Tego rodzaju rozważania na niewątpliwie ważne tematy – problemy komunikacyjne krakowskich osiedli – Złocień – wraz z eksperckimi prezentacjami z dołączonym do nich dźwiękiem, można śmiało zamieszczać w internecie i tam prowadzić dyskusję z obywatelami. Wtedy też ma ona szansę zainteresować znacznie szersze grono krakowian i co chyba równie ważne konkurować, polemizować z pomysłami mieszkańców, którym nie pozostaje nic innego jak pisanie listów do Gazety Wyborczej lub prowadzenie blogów. Do zobaczenia na Forum Mobilności.

Ja pamiętam tzw. telefon grzecznościowy, który dziś wydaje się czymś nieprawdopodobnym. Mam jednak nieodparte wrażenie, że telefon grzecznościowy bardziej zbliżał do siebie ludzi, niż dostępne w każdej chwili, zniewalające nas komórki.

Za miesiąc, 25 marca, uczestnicy debatować będą o tym, czy potrzebujemy innej ordynacji do Rady Miasta? Tematy kolejnych debat to:
29 kwietnia – Kraków a Małopolska – czy jest im po drodze?
27 maja – Wisła w Krakowie – szansa czy bariera rozwoju?

Ciekawie się zapowiada, ale czy istnieje może możliwość nagrywania debat i zawieszenia ich gdzieś w internecie dla tych, którzy nie będą mogli być na miejscu?

- padło pytanie jeszcze przed pierwszą debatą na Facebooku. Na razie bez odpowiedzi.

Instytut Geografii i Gospodarki Przestrzennej UJ zainicjował cykl debat poświęconych życiu i kształtowaniu naszego miasta. Pierwsza z nich, poświęcona dzielnicom, już 28 stycznia o 18.00 w sali 1.01 Kampusu Nauk Przyrodniczych UJ (ul. Gronostajowa 7, dz. VIII Dębniki).

Debaty będą odbywać się co miesiąc, szczegółową listę można znaleźć na facebooku.

foto: tramwajem

Kiedy rok temu na łamach krakoff.info przy okazji przebudowy skrzyżowania ulic Dietla i Starowiślnej, odważyłem się głośno zadać pytanie czy wspólne pasy dla tramwajów i autobusów, to rzeczywiście takie dobre rozwiązanie, wywołałem mała burzę. Dziś, podobnie emocjonującą dyskusję z mieszkańcami, mają zamiar przeprowadzić władze miasta Krakowa w ramach 15. już spotkania Forum Mobilności.

O g. 16 w Sali Dietla UMK na Pl. WW. Świętych 3-4 dowiesz się wszystko o wydzielonych pasach dla komunikacji zbiorowej w Krakowie. Dowiesz się o stanie obecnym tychże i o planach na przyszłość.

W kontekście akcji Gazety Wyborczej tropiącej absurdy komunikacji miejskiej oraz głośnej na całą Polskę dyskusji o pasach dla autobusów w Warszawie, podejmowanie tematu przez krakowskich urzędników jest posunięciem bardzo rozsądnym. Mając na uwadze charakter Forum Mobilności, nasi włodarze chcą prawdopodobnie poznać nastroje społeczne dotyczące tworzenia tego rodzaju udogonień dla pasażerów transportu zbiorowego.

„Testament J. Giedroycia” to ostatni odcinek sześcioczęściowego filmu dokumentalnego pod wspólnym tytułem „Jerzy Giedroyc i jego Kultura”, zrealizowanego przez Jerzego Zalewskiego na zlecenie Instytutu Adama Mickiewicza w 2007 r. Szóstej części zarzucono m.in. błędną interpretację opinii Giedroycia oraz brak obiektywizmu. Cały cykl do dzisiaj nie został wyemitowany. Pokaz to rzadka okazja obejrzenia tego materiału.

Podczas spotkania zobaczymy również reklamy społeczne, które zostały przez media ocenzurowane, a przede wszystkim – podyskutujemy o wolności mediów z minister Barbarą Bubulą z KRRiTV, dziennikarzem obywatelskim Gniewomirem Świechowskim i Szymonem Surmaczem, redaktorem pisma „Obywatel”, członkiem Rady Programowej Radia Łódź.

Przykład wciąż żywej idei Bauhausu, którą w znakomity sposób uchwycił na fotografiach nowojorski architekt Gordon Watkinson, odkryłem dzięki serwisowi poświęconemu architekturze – Bryła.pl – również w Krakowie. Luksusowa willa na Woli Justowskiej natychmiast przypomniała mi o eksperymantalnym budynku prezentowanym na wystawie. Jeśli w całym Krakowie, a nie tylko w Podgórzu, organizowane byłyby dni otwartych drzwi, nie ukrywam, że chciałbym zobaczyć Jodlowa House.

Największe fotograficzne wydarzenie w Krakowie – Miesiąc Fotografii – o którym mówią i piszą niemal wszycy, od środy 20 maja wkracza w najbardziej interesujący etap, oczywiście nie umniejszając wernisażom i wystawom. Od jutra jednak program Miesiąca wypełniony będzie warsztatami, szalenie intrygującymi panelami dyskusyjnymi, m.in. o prawie autorskim, konferencją o nowych terytoriach w komunikacji i pierwszą edycją Przeglądu Fotokastów. Na fotokasty, a dokładnie na warsztaty z produkcji fotokastów (w tym podstawy operatorki oraz reportażu radiowego), przyznam, iż czekałem nieco niecierpliwie.

Czym jest fotokast?

Fotokast to multimedialna, wzbogacona o ścieżkę dźwiękową, a często także wideo, forma fotoreportażu. Rewolucja technologiczna ostatnich kilku lat przyczyniła się do znacznej popularyzacji tego medium. Dzięki rozwojowi nowych sposobów integrowania technologii fotografia, wideo, tekst i dźwięk stworzyły spójną narrację. Efektem są zwięzłe, nasączone treścią materiały multimedialne, które można oglądać na stronach internetowych, wyświetlać na ekranach sal kinowych czy też przesyłać za pomocą telefonów komórkowych. Ta szybka, mająca znamiona krótkometrażowego dokumentu, forma otworzyła nową przestrzeń do prezentowania fotoreportażu.

A teraz wróćmy do programu najbliższych trzech dni festiwalu. Oprócz warsztatów, na które obowiązywały zapisy, w środę 20 maja o g. 18 w Muzeum Historii Fotografii, ul. Józefitów 16, odbędzie się panel dyskusyjny na bardzo frapujący temat – Prawo autorskie. Fotografia i wydawnictwa fotograficzne. Po rozważaniach teoretycznych miłośnicy fotografii przeniosą się w plener, a dokładnie na Kazimierz. Tam od g. 20.30 do 22 na rogu ulic Józefa i Estery, na ścianie hotelu, prezentowane będą polskie i zagraniczne fotokasty. Wśród nich także prace krakowskiego, utytułowanego fotoreportera – Tomka Wiecha.

Jeśli nie uda Ci się zobaczyć fotokasty w środę, będziesz mieć szansę przeżyć je w czwartek 21 maja w g. 21 – 23 w Galerii Camelot przy ul. św. Tomasza 17. Natomiast piątek 22 maja wypada mieć cały wolny, by móc uczestniczyć w konferencji Nowe Terytoria w Komunikacji.

W tym tygodniu Szczyt Kultury zjednoczywszy siły z Kinem Racjonalistów przygotowuje spotkanie fimowo – dyskusyjne pt. Wola śmierci z miłości do życia. W programie prelekcja Elżbiety Binswanger, tłumaczki i dziennikarki oraz redaktorki portalu Racjonalista.pl, po której możemy spodziewać się naświetlenia problemu eutanazji z punktu widzenia świeckiego humanizmu. Następnie pokaz filmu Alejandro Amenábara W stronę morza (Mar Adentro), opowiadającego opartą na faktach historię Ramóna Sampedro, który po wypadku, mimo że otoczony miłością, latami ubiegał się o zgodę na przerwanie cierpień. Wolał godnie umrzeć, niż żyć ograniczony kalectwem. Po projekcji odbędzie się spotkanie i dyskusja z udziałem farmakologa i neurobiologa prof. Jerzego Vetulaniego.

Po latach kulturalnej recesji powolny powrót do idei DKF-ów pokazuje, że publiczność oczekuje od kina czegoś więcej niż bycia li tylko rozweselaczem i uśmieżaczem zmęczenia po tygodniowej harówce. Temat wybrany przez organizatorów spotkania Mikro-Odeonu jest tematem osobistym, dotykającym głębokich pokładów lęków niemal każdego z nas: strachu przed śmiercią, przemijaniem, umieraniem, bólem, kalectwem, nieistnieniem. Jednocześnie jest to temat publiczny, choćby w kontekście polskiego zapóźnienia w konstruowaniu prawa bioetycznego, kościelnego projektu ustawy autorstwa Gowina, czy debaty nt. prawa do godnej śmierci, rozpoczętej po tym, jak Barbara Jackiewicz poprosiła o możliwość podania śmiertelnego zastrzyku synowi pozostającemu w 24-letniej śpiączce.

Na razie najgłośniejszy i rozhisteryzowany jak zwykle głos w tej debacie dochodzi z rzymsko – katolickiej kruchty, jeśli jednak komuś nie wystarcza konstruowanie światopoglądu na podstawie domniemanych bezpośrednich kontaktów z absolutem, tego wypada zaprosić na spokojniejszą i prawdopodobnie bardziej rzeczową debatę w czwartek 19 marca, na g. 20 do kina Mikro.

Kolejne, 11. spotkanie fachowców i obywateli nieobojętnych na rozwiązania komunikacyjne, jest dla mnie niespodzianką. Pozytywne zaskoczenie jest tym większe, że urzędnicy zapraszając do dyskusji otwarcie mówią o problemie obsługi komunikacyjnej osiedla Ruczaj.

To jeden z najprężniej rozwijających się rejonów Krakowa, gdzie duże inwestycje realizują nie tylko deweloperzy działający w branży mieszkaniowej. Bezpośrednio w sąsiedztwie Ruczaju znajduje się Kampus Uniwersytetu Jagiellońskiego. Swoje obiekty ma tu też Papieska Akademia Teologiczna i koncern Motorola. W ostatnim czasie w tym rejonie powstają liczne centra badawczo – rozwojowe, działające w ramach Specjalnej Strefy Ekonomicznej Pychowice. Intensywny rozwój rodzi oczywiście problemy komunikacyjne.

Problem był do przewidzenia, ale skoro jest okazja, warto o nim konstruktywnie porozmawiać. Forum mobilności w czwartek 26 lutego o g. 16 w Sali Obrad Rady Miasta Krakowa.

Gościem klubu będzie Mike Urbaniak, dziennikarz i animator kultury, członek Beit Warszawa, współtwórca Kibbutzu Sztuki, współautor książki Gejdar, zbioru 16 wywiadów z polskimi gejami. Gejdar pokazuje, że mimo nieustających ataków środowisk katolickich na osoby homoseksualne, lokalna, polska religijność jest atrakcyjna dla sporej grupy gejów.

Punktem wyjścia do rozmowy będzie pokaz filmu Trembling before G-d (Trzęsąc się przed B-giem), o podobnej tematyce, choć dotyczący innego kręgu religijnego, dokument o homoseksualnych Żydach, którzy wbrew kategorycznemu zakazowi judaizmu dot. odbywania stosunków seksualnych z partnerami tej samej płci, chcą pozostać religijni.

Będzie też o różnicach i podobieństwach łączących różne mniejszości w Polsce. Czy walka gejów o uznanie ich praw różni się, czy wykazuje jakieś podobieństwa, do walki ateistów i agnostyków? Czy możliwe jest połączenie ich wysiłków na rzecz przemian światopoglądowych w Polsce?

Dziś postanowiłem zmierzyć się z castingiem ponownie, bo jest ku temu podwójna okazja. Po pierwsze Zaproszenie, czyli scenariusz filmowy, który dostał się do finału konkursu Młode kadry – Debiutanci. Casting do filmu zaczyna się w niedzielę 25 stycznia o g. 11 w Staromiejskim Centrum Kultury Młodzieży przy ul. Wietora 15. Oprócz dobrych chęci i wrodzonego talentu, proponuję na casting zabrać ze sobą także kopię scenariusza.

Po drugie zapraszam na pogadankę o nowej, co prawda jeszcze nie szacie, ale o nowym nakryciu głowy krakoff.info.

według której przedsiębiorstwa na etapie budowania strategii dobrowolnie uwzględniają interesy społeczne i ochronę środowiska, a także relacje z różnymi grupami interesariuszy.

Spotkanie zgromadziło liczną grupę przedstawicieli dużych firm działających na terenie Krakowa. Trudno jednoznacznie powiedzieć czy szczęśliwie, a może niestety, temat bezpieczny i przyjazny dla środowiska transport – nowy kierunek społecznego zaangażowania biznesu zdominowany został przez ważną i interesującą prezentację (pdf) byłego ministra transportu Tadeusza Syryjczyka. Minister powiedział jednoznacznie, iż dalszy rozwój indywidualnego transportu samochodowego zadławi każde miasto na świecie. Budowa nowych dróg i poszerzanie istniejących nie zmniejsza ruchu, przeciwnie, wzbudza jeszcze większy.

Trudno powiedzieć, czy dla większości zgromadzonych były to zupełnie nowe, czy nawet zaskakujące informacje, ponieważ od strony biznesu wypowiedziały się tylko dwie osoby. Przedstawicielka firmy Sabre, która jak czytam na stronie internetowej

Łączy ludzi z najlepszymi możliwościami podróżowania,

co w moim przekonaniu zobowiązuje, opowiedziała o podejmowanych przez przedsiębiorstwo próbach usprawnienia dojazdu dla pracowników. Uruchomiono busa, szkoda, że nie na czystsze niż ropa paliwo, ale to i tak krok w dobrym kierunku. Bus kursuje po wyznaczonej trasie, zbierając pracowników i dowożąc ich do siedziby firmy. Jej przedstawicielka zaproponowała na spotkaniu włączenie się do projektu, by wspólnie rozszerzyć działalność transportową do kilku pojazdów, dzięki którym dowóz pracowników, do w zasadzie pięciu największych skupisk biurowych (pdf), byłby mniej uciążliwy i sprawniejszy.

W zupełnie innym tonie wypowiedziała się przedstawicielka Ikea. Krakowski sklep szwedzkiego giganta w sprzedaży mebli, który we wrześniu otrzymał certyfikat Przyjazny rowerom, przeprowadził badania, z których wynika, że ponad 50% klientów sklepu dojeżdża do niego komunikacją miejską. Zaskakujące prawda? Niestety z racji niezbyt bezpiecznego dojazdu do placówki handlowej na rowerze, krakowska Ikea nie będzie na chwilę obecną mocniej promowała tego środka transportu. O rozwiązaniach z wysoko rozwiniętej Danii na razie możemy jedynie pomarzyć.