W tym roku na przykładzie Festiwalu Recyklingu Miasto pokazuje jak naprawdę dba o środowisko i publiczne pieniądze. Pod koniec maja w całym mieście pojawiły się plakaty reklamujące wydarzenie mające uwrażliwiać i prawdopodobnie edukować krakowian w dziedzinie segregacji odpadów, ale również ograniczania ich produkcji w myśl zasady 3R – Reduce, Reuse, Recycle. W tajemniczych okolicznościach impreza dzień przed rozpoczęciem została odwołana i przełożona na nowy termin, 18-20 czerwca. Wydrukowano więc nowe plakaty i ponownie zapłacono za ich rozlepienie.

Za tego rodzaju “gospodarność” w promującej tegoroczny Festiwal (ze skłonnością do festynu) Recyklingu grze Eko-Poly, opartej na pomyśle dobrze znanej gry planszowej Monopoly, krakowskim urzędnikom należy się handikap. W przeciwnym razie mieliby poważne problemy z ukończeniem gry.

Za tego rodzaju marnotrawstwo papieru i pieniędzy narasta we mnie ekoagresja, którą najchętniej wyzwoliłbym rozbijając butelki o wewnętrzne ściany kontenera wyklejonego wizerunkami odpowiedzialnych za Festiwal Recyklingu urzędników.

Czym róźnić się będzie organizowany za 500 tys. złotych tegoroczny 8. Festyn Recyklingu (18-20 czerwca) od wcześniejszych edycji? Plakatem i cyfrą niemiłosiernie wyliczającą kolejną porażkę Urzędu Miasta Krakowa, któremu, o czym pisałem rok (7. edycja) i dwa lata temu (6. edycja), nie tyle brakuje kreatywności, co zwykłej zdolności obserwacji i zainteresowania tematem.

O przepraszam, festyn zwany festiwalem recyklingu w swym ubogim programie, gdzieś pomiędzy wymianą odpadów na sadzonki a koncertem, oferuje tajemniczą rozrywkę w postaci gry Eko-Poly. Znając UMK i jego usilne starania wykreowania spalarni odpadów jako ekologicznej elektrociepłowni wykorzystującej energię zawartą w odpadach komunalnych, inwestycja ta zapewne będzie jednym z najdroższych elementów przygotowanej gry “Eko”-Poly.

Magistrackie traktowanie recyklingu jako zagadnienia nudnego, przez chwilę, ale tylko przez chwilę, w trakcie lektury artykułu Miażdżąca idea: agresja przyjazna dla środowiska, wydało mi się bardzo światowe. Kiedy przeczytałem “Recycling’s so boring,” (Recykling jest taki nudny) wyobraziłem sobie prezydenta Majchrowskiego wypowiadającego te słowa. Ale kiedy przeczytałem “We tried to make it a little bit more exciting.” (Staraliśmy się sprawić by był bardziej ekscytujący) wizerunek prezydenta rozprysł się jak tłuczona o ścianę butelka. W Krakowie bowiem, w kontekście recyklingu, ekscytujące są jedynie spotkania zwane konsultacjami społecznymi w sprawie wspominanej spalarni.

Natomiast w Nowym Jorku oraz w innych rejonach świata, tych nam bliższych – w Europie Zachodniej, recykling jest pretekstem dla wydarzenia kulturalnego, czy nawet eksperymentu psychologicznego. Glassphemy! – praca Davida Belta, który w ubiegłym roku zasłynął basenem “zrób to sam” z kontenera na śmieci, znów zdobyła zainteresowanie prestiżowego dziennika The New York Times oraz przeciętnego Smitha czy Nowaka. Temu ostatniemu recykling kojarzy się wyłącznie z długą i trudną drogą do kolorowych, czasem spalonych, dzwonów do segregacji.

Dlatego po raz kolejny apeluje do urzędników UMK. Zaproście proszę w przyszłym roku na Festiwal Recyklingu artystów, nawet kosztem włączenia go w program ArtBoom Festivalu.

W sobotę 8 maja po tygodniu niemal bez przerwy padającego deszczu, do Krakowa zawitała nadzieja niosąca sprawiedliwość. Dało się to niezwykle łatwo zauważyć. Tereny zielone, czyt. tereny rekreacyjne Krakowa wypełnili uśmiechnięci Krakowianie. Sprawiedliwa majówka lub inaczej majówka Fair Trade odbywa się bowiem na całym świecie w drugą sobotę maja.

Powodów do radości było co najmniej kilka. Darmowe przysmaki, a do nich kawa i herbata Fair Traide oraz gra chodnikowo – planszowa “Kupuj odpowiedzialnie!” dla całej rodziny. Na pamiątkę, a może raczej ku pamięci, by znak Fair Trade przy najbliższych zakupach był w lot rozpoznawany, uczestnicy edukacyjnej zabawy pozowali do zdjęć.

Sprawiedliwy Handel to inicjatywa, dzięki której polepsza się los ponad 120 mln drobnych rolników w ubogich krajach Globalnego Południa. W Tanzanii edukacja jest bezpłatna tylko na poziomie szkoły podstawowej. Za naukę w szkołach średnich płaci się czesne, tak więc rolnicy, którzy sprzedają kawę na rynku konwencjonalnym, często nie mają pieniędzy na opłacenie edukacji swoich dzieci. Sytuacja rolników, którzy dostarczają kawę w ramach kontraktów Sprawiedliwego Handlu jest o wiele lepsza. Ich dzieci chodzą do szkoły.

Dlatego tak istotne jest podejmowanie przez Ciebie właściwych wyborów konsumenckich. Kupując coraz łatwiej dostępną i wcale nie aż tak dużo droższą, kawę Fair Trade nie tylko pomagasz innym, ale nabywasz również produkt wysokiej jakości, wytworzone z dbałością o środowisko naturalne.

Już jutro w Muzeum Narodowym odbędzie się kolejne spotkanie w ramach cyklu XX/XXI. Sztuki audiowizualne i nie tylko.

Tym razem wysłuchamy wykładu poświęconego uwikłaniu lokalnych społeczności w procesy przestrzenne – od problemów gentryfikacji centrów i powstawania strzeżonych osiedli po obywatelski udział w tworzeniu przestrzeni.

Wykład rozpoczyna się o 18.00 w Gmachu Głównym MNK.

foto: sebat85

W sobotę 24 kwietnia zamiast odpoczywać i delektować się wiosną cztery zespoły architektów zmierzyły się w projektowaniu na żywo podczas krakowskiej eliminacji konkursu kompetencji Akcja-Kreacja.

Podstawowym przesłaniem imprezy jest propagowanie kreatywności oraz twórczego charakteru pracy architektów. W tym roku, co mnie najbardziej cieszy, organizatorzy postawili uczestnikom obecnie najważniejszą, a niestety na codzień pomijaną, “poprzeczkę” ekologiczną. Zwycięstwo NArchitekTURY – pracowni prowadzonej przez Bartosza Haducha, architekta stojącego za niezwykle zrównoważonym ekologicznie projektem Ogrodu Doświadczeń – co może sugerować nazwa, wcale nie było oczywiste.

W pierwszej turze głosowania jednakową ilość głosów zdobyły aż trzy z czterech występujących ekip: Mobius, Zeriba i właśnie NArchitekTURA, w związku z czym konieczna była dogrywka

- czytam w ilustrowanej relacji.

Zwycięska koncepcja pn. Drzewo Życia, zdaniem głosującej publiczności, wypełniła najlepszej jakości architekturą 1257 metrów kwadratowych w sercu Kazimierza, bezpośrednio za Starą Synagogą. Zadaniem konkurujących zespołów było zaprojektowanie Centrum współczesnej kultury Izreala. NArchitekTURA zaproponowała jako elewację od strony synagogi biały ekran – neutralne tło dla historycznego budynku.

Za nim “ukryty” został budynek o nawiązujących do otoczenia ceglanych ścianach.

Ciekawym elementem wieńczącym bryłę budynku jest prosta, pokryta miedzianą blachą nadbudówka, otwarta na zaplanowany na dachu taras

- czytam dalej w opisującej również pozostałe prace tekście. Brakuje mi w nim jednak najważnejszego, czyli szczegółów tzw. zielonej architektury, którą miały być projektowane na żywo obiekty.

Mimo to trzymam kciuki za NArchitekTURĘ, która będzie reprezentować Kraków podczas finału Akcji-Kreacji w Muzeum Architektury we Wrocławiu w listopadzie 2010 roku.

Za nazwą Projekt Miejski stoją ludzie, których ambicją jest poprawa jakości przestrzeni publicznej. To dzięki nim zakrojone na szeroką skalę działanie o charakterze społeczno – artystycznym, jakim jest Projekt Miejski, ma szansę na powodzenie. Jednym z trzech elementów działania jest teoria, czyli edukacja i dyskusja realizowana m.in. poprzez cyliczne spotkania w Bibliotece Sztuki MIK przy ul. Karmelickiej 27.

Dziś, 27 kwietnia, o g. 18 podczas spotkania Nie ma demokracji bez informacji o pierwszym w Polsce sondażu deliberatywnym, oraz o szansach zastosowania tej metody w Krakowie, opowie Maria Rogaczewska z Instytutu Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, współtwórczyni Projektu Społecznego 2012.

Sondaż deliberatywny, do którego wprowadzenie co prawda miało już miejsce w Krakowie, jest jednym z narzędzi pozwalających obywatelom na bezpośredni udział w podejmowaniu istotnych decyzji dotyczących życia publicznego. Ma on tę przewagę nad, na przykład, tradycyjnym ankietowaniem, że umożliwia uczestnikom konsultacji społecznych w pełni odpowiedzialny i przemyślany udział w procesie decyzyjnym władz. Przemyślany – ponieważ zaproszeni do debaty otrzymują wcześniej pakiet rzetelnie opracowanych danych dotyczących problemu oraz merytoryczne wsparcie ekspertów. Losowy dobór uczestników sondażu gwarantuje obiektywność konsultacji.

Autorem metody sondażu deliberatywnego (deliberative polls) jest James Fishkin, amerykański socjolog, kierownik Centrum na Rzecz Deliberatywnej Demokracji przy kalifornijskim Uniwersytecie Stanforda.

Zastosowanie tego rodzaju konsultacji społecznych na polskim gruncie zawdzięczamy Projektowi Społecznemu 2012 – inicjatywie pracowników i studentów Instytutu Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, którzy jesienią ubiegłego roku przeprowadzili w Poznaniu pierwszy w Polsce sondaż deliberatywny, dotyczący zagospodarowania stadionu „Lecha” w Poznaniu. Także w Krakowie planowane są konsultacje społeczne przy użyciu metody deliberatywnej, związane z tworzonym przez Miasto Kraków projektem zagospodarowania obrzeży krakowskich Błoń.

Szansę na prawdziwą zieloną, a precyzyjniej zrównoważoną architekturę, Kraków przegapił ponad 3 lata temu podczas konkursu na budowaną właśnie nową siedzibę Cricoteki. Wtedy to jedynie wyróżniona została praca szwajcarskiego architekta Philippa Rahma.

Dziś zielona architektura znów ma szansę przebicia się do szerszego grona odbiorców, a to za sprawą wykładu w Międzynarodowym Centrum Kultury o g. 17. Prof. Anna Dyson (pdf) w j. angielskim opowie o architekturze jako zbudowanym systemie ekologicznym. Zapowiada się bardziej interesujące spotkanie niż to z ubiegłego tygodnia o nowej przestrzeni publicznej.