Dyrektor broni się rozporządzeniem o podstawie programowej, która bezpośrednio odnosi się do karty rowerowej w II etapie edukacyjnym tj. klasy IV-VI, ale to przecież nie znaczy, że nie można przygotować do karty rowerowej uczniów klasy III tym bardziej, że ta sama podstawa w wykazie umiejętności dzieci kończących kasę III wskazuje, że dziecko: „wie, jak należy bezpiecznie poruszać się po drogach ( w tym na rowerze); jak trzeba się zachować w sytuacji wypadku”, w innym miejscu znajdziemy też zapis „jeździ np. na rowerze, przestrzega zasad poruszania się po drogach”.

Komentarz:
List tego rodzica świetnie pokazuje jak bardzo po macoszemu traktowana jest sprawa edukacji młodych cyklistów. Nie można się więc dziwić, że młodzi rowerzyści opuszczają szkoły bez umiejętności bezpiecznej jazdy na rowerze. Winę za ten stan rzeczy ponosi przede wszystkim obecny system szkolenia na kartę rowerową.

Znawcy tematu pewnie już znają odpowiedź – samochód elektrzyczny ekologiczny nie jest, bo połowę jego kosztów stanowią nieprzyjazne środowisku akumulatory. Ale co w takim razie z napędem hybrydowym?

Przyglądając się grze Recycle City przygotowanej przez amerykańską Agencję Ochrony Środowiska odnoszę wrażenie, że ekologię potraktowano tu bardzo wybiórczo. Mamy oto niewielką mieścinę, w której wprowadzamy kolejne programy sprzyjające środowisku, takie jak wystawki czy segregacja śmieci. Jednak nawet gdy wykorzystamy wszystkie te narzędzia miasteczko ciągle wygląda okropnie. Bo choć odległości są tu niewielkie, to zdecydowana większość mieszkańców porusza się autami, parkując je gdzie popadnie. Parkingi zajmują nieraz więcej miejsca, niż budynki, a rowerzyści pojawiają się tylko w dwóch miejscach.

Dlaczego zwracam na to uwagę? Ponieważ rozumienie ekologii wyłącznie jako ochrony środowiska naturalnego może prowadzić nas do takich absurdów. Być może kiedyś uda się wyprodukować samochód emitujący śladową ilość zanieczyszczeń, ale czy to sprawi, że nasze miasta nagle cudownie odżyją?

Ekologia to nauka o relacjach pomiędzy organizmami i dotyczy także relacji międzyludzkich. Dlatego nie jest ważne, czy zablokujesz chodnik samochodem, czy rowerem – tak samo zanieczyszczasz nasze wspólne środowisko. Najbardziej ekologiczne są te miasta, w których po prostu nie da się szkodzić – bo wszędzie można dojść na nogach, a zakupy zrobić w sklepie naprzeciwko. To generuje mniej konfliktów, niż jazda przez pół miasta do hipermarketu i stanie w kolejce do kasy.

Zmiana technologii bez zmiany stylu życia niczego nam nie da. Myślę, że warto o tym pamiętać przeglądając kolejne oferty ekologicznych samochodów i pasywnych domów wybudowanych w dzikiej głuszy.

freefotouk

Tak – mogłoby być lepiej. Ale trzeba zadać sobie pytanie jak to jest i co się dzieje, gdy: rowerzyści chcą, ZIKiT chce (po czasie, gdy szczęśliwie zapomina, że Kraków nigdy nigdy nigdy nie będzie miastem tylko dla rowerów), Rada Dzielnicy chce, doradca prezydenta chce, a potem się okazuje, że ‘dało się tylko tak’. Dlaczego?

1/ Na początek oczywista oczywistość – miejsca parkingowe w tym mieście to rzecz święta. Świętsza od krzyża w sejmie i od kapitana Wrony, który ląduje bez podwozia. Te nielegalne miejsca parkingowe też, a może nawet tym bardziej. Wyliczenie, że na danej ulicy po jednej stronie parkuje tyle i tyle pojazdów powoduje, że radni dzielnicowi bledną i zamierają z zasmuconymi wyrazami twarzy. A, że to parkowanie nielegalne? Vide punkt 2.

2/ W Krakowie pokutuje przekonanie, że ruch jednokierunkowy wprowadza się po to, by utworzyć nowe miejsca parkingowe lub zalegalizować dotychczasowe, nielegalne parkowanie. Pokutuje w Radach Dzielnicy, pokutuje w ZIKiT. Szybko też dodaje się:

bo tego oczekują mieszkańcy

Z tym,  że stawia się znak równości między “mieszkańcy”, a kierowcy. Dlaczego? Dlaczego nikt nie myśli o potrzebach pieszych, czy rowerzystów? Ci stanowią kwiatek do kożucha i jeśli coś poprawi się w ich sytuacji po zmianie organizacji ruchu, to – uwaga smutne! – przez przypadek. Ponadto takie stawianie sprawy powoduje niepotrzebny, wyimaginowany konflikt (sic!) i już na starcie utrudnia dialog między zainteresowanymi stronami.

3/ Rady Dzielnicy tworzą przedstawiciele społeczności lokalnej. Śmiało można powiedzieć, że są wśród nich ludzie światli, patrzący perspektywicznie, dobrze rozumiejący ideę zrównoważonego rozwoju ich dzielnicy i miasta i  ludzie słabiej “czujący” temat. Zaryzykuję stwierdzenie, że tym  drugim brakuje wiedzy, empatii i wyobraźni. Bowiem każdy z tych ludzi zapytany, czy uważa, że miasto powinno rozwijać się w sposób zrównoważony odpowiada: “TAK! Panie, ja to jestem za tym zrównoważeniem!”, a potem głosuje i wydaje opinię negatywną dla zmian, które właśnie to   z r ó w n o w a ż e n i e   oznaczają. I clue wyjaśniający jestem za, a nawet przeciw – w kupie siła! Ci światli mają niestety nikłe oddziaływanie na pozostałych. I dopóki tak będzie, to równanie mieszkańcy=kierowcy jest wciąż aktualne.

4/ Podobnie rzecz ma się z  pracownikami ZIKiT. Wyjątki, które są na “tak”, które rozumieją i czują na czym polega miasto przyjazne mieszkańcom są – niestety – w mniejszości. Pozostali – jak walec rozjeżdżają swoich “tak-kolegów”, a razem z nimi nasze postulaty. A że walcem jeżdżą zazwyczaj “starsi specjaliści”, to są nie do zatrzymania. Czasem, gdy walce się zapędzą wkracza w te harce podwładnych “sama góra” i wtedy okazuje się, że coś się może uda dobrego zrobić. Ale wtedy walce wzywają posiłki. Kogo? Rado Dzielnicy pomóż!

Zarządca dróg przed wprowadzeniem zmiany pyta o opinię zainteresowaną Radę Dzielnicy. Przy odpowiedniej argumentacji walce dopinają swego i krzyczą: “Wiadomo było! Jest negatywna opinia Rady Dzielnicy! Musimy słuchać mieszkańców”… Zupełnie na marginesie dodam, że gdy Rada Dzielnicy negatywnie opiniuje zmniejszenie częstotliwości kursów komunikacji miejskiej wtedy ZIKiT doznaje olśnienia – “przecież opinia Rady Dzielnicy, to tylko głos doradczy!” i tnie bez litości.

Z takimi oto postawami  w ł a d z y  przedstawiciele strony społecznej spotykają się, gdy walczą o te 400 metrów, a dostają 127m. Z jednej strony tylko tyle, a  z drugiej – aż tyle.

Dużo pracy przed nami – przed tymi, którym zależy, by miasto było przede wszystkim dla ludzi, by rozwijało się w sposób zrównoważony i dawało wszystkim uczestnikom ruchu równe szanse. By prezydent miasta, radni, radni dzielnicowi i “mieszkańcy” (nie mylić z mieszkańcami), zaczęli myśleć w pierwszej kolejności o wygodzie i bezpieczeństwie niechronionych uczestników ruchu. Okazuje się, że mimo oznak zmian na lepsze wciąż wszechobecny i porażający jest brak zrozumienia dla tych fundamentalnych zasad.

PS
W kontekście nowego znaczenia słowa “mieszkaniec” wyjaśnionego w /2/ i tego gadania z /3/ wypada mi się poprawić: Rady Dzielnicy w większości tworzą przedstawiciele “mieszkańców”.

Nauczycieli zainteresowanych zaproszeniem edukatorów z bezpłatną prelekcją w szkole prosimy o zgłaszanie się bezpośrednio do koorydnatorki projektu Małgorzaty Małochleb, e-mail: malochleb@gmail.com lub gosia@zielonasiec.pl, nr tel.: 506 457 157.

Rys. Łukasz Dąbrowiecki

Projekt jest współfinansowany przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie.

Zapraszamy nauczycieli do zgłaszania się szkół i klas do programu Rower – nowa kultura mobilności. Edukacja ekologiczna i promocja zrównoważonego transportu w Małopolsce. W ramach projektu prowadzone będą warsztaty-prelekcje, w trakcie których postaramy się przekonać uczniów do przyjęcia prośrodowiskowych, dobrych nawyków komunikacyjnych, takich jak np. bezpieczna i odpowiedzialna jazda na rowerze.

Uczniowie, którzy będą najbardziej aktywni podczas lekcji, otrzymają drobne upominki (dzwonki i odblaski rowerowe). Warsztaty będą prowadzone do 30.11.2011r. Udział jest bezpłatny. Podczas warsztatów uczniowie otrzymają Poradnik rowerzysty, zawierający kompendium wiedzy, które powinien znać każdy użytkownik ruchu drogowego, zarówno pieszy, jak i rowerzyta.

Wszystkich chętnych prosimy o zgłoszenia pod nr tel. 506 457 157, e-mial: malochleb@gmail.com

Projekt jest współfinansowany ze środków Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie.

Praca zespołowa
Uważajcie wspólnie na zagrożenia i pomagajcie sobie nawzajem, aby zapewnić sobie bezpieczeństwo i cieszyć się jazdą.

Bądźcie przewidywalni
Jazda w grupie wymaga jeszcze więcej uwagi i przewidywalność niż jazda samemu.
Inni uczestnicy mają prawo oczekiwać jazdy prosto, przy stałej prędkości, o ile nie sygnalizujecie inaczej.

Komunikacja
Używajcie rąk oraz sygnałów werbalnych, aby się komunikować z członkami grupy i z pozostałymi uczestnikami ruchu.

Sygnały ręczne
Przydatne sygnały ręczne przy jeździe grupowej są następujące:

• Wyprostowana ręka w lewo: sygnał skrętu w lewo
• Lewe ramię spodem dłoni do tyłu: sygnał spowolnienia lub zatrzymania.
• Wyprostowana ręka w prawo: sygnał skrętu w prawo

Ostrzeżenia werbalne
Czasem warto poza sygnałami ręcznymi użyć też sygnałów werbalnych. Sygnalizuj manewry z odpowiednim wyprzedzeniem, tak aby reszta grupy miała czas na ustawienie się poprawnie do wykonania go.

Sygnalizacja zagrożeń
Podczas jazdy w ciasnej grupie większość rowerzystów ma ograniczone pole widzenia powierzchni na drodze, więc ważne jest, aby informować o dziurach, żwirze, studzienkach, i innych niebezpieczeństwach. Dodatkowo można przy pomocy ręki wskazać po której stronie jest zagrożenie.

Każdy w grupie powinien być świadomy zagrożenia, lecz nie każdy musi o nich informować resztę zespołu. Należy unikać zbyt dużej ilości informacji.

Poprawna zmiana pozycji
Ponieważ rowerzysta zgodnie z zasadami ruchu drogowego może ominąć stojące pojazdy po lewej jak i po prawej stronie, warto wcześniej zasygnalizować manewr (np. powiedz “na lewo”), aby ostrzec resztę rowerzystów, w jaki sposób kolumna spójnie powinna się poruszać.

Uważajcie na ruch z tyłu
Nawet jeśli zajmujecie pasa ruchu w poprawny sposób, często warto wiedzieć, kiedy samochód się zbliża. Ponieważ osoby z przodu nie widzą zbliżającego się ruchu z tyłu, to rowerzyści z tyłu powinni poinformować innych np. mówiąc: “samochód”. Na zakrętach i wąskich ulicach również pomocne może być ostrzeżenie o zbliżającym się ruchu z przodu.

Uważajcie na skrzyżowaniach
Każdy z rowerzystów jest odpowiedzialny za sprawdzenie samodzielnie, czy droga jest wolna przed wjazdem na skrzyżowanie.

Zostaw odstęp dla samochodów
Podczas podjazdu na wzniesienie lub na wąskich drogach, gdzie istnieje utrudnienie dla szybkiego ruchu, należy pozostawić przerwę między rowerzystami dla samochodów, co trzy lub cztery rowery. Ten sposób kierowca może bezpiecznie wyprzedzić cała kolumnę i ewentualnie w razie potrzeby zjechać w pozostawioną szczelinę.
Ta rada jest sprzeczna z Art. 32 ust. 5 (patrz niżej), jednak w warunkach miejskich warto wykonać ten przyjazny gest w stosunku do innych uczestników ruchu.

Włączenie się do ruchu drogowego
Niezależnie od tego czy zatrzymaliście się z powodu mechanicznego problemu lub w celu przegrupowania ze sobą towarzyszy, należy zjechać z drogi, aby nie zakłócać ruchu. Podczas ponownego włączania się do ruchu, każdy z rowerzysta powinien samodzielnie sprawdzić czy może wykonać manewr.

Jedźcie w linii
Jazda obok siebie jest dopuszczana przez Prawo o Ruchu Drogowym wówczas, gdy nie utrudnia ruchu. Gdy jedziecie po wąskiej, ruchliwej drodze, należy poruszać się w linii. W praktyce w mieście z powodu dużego ruchu po ulicach powinniśmy poruszać się zawsze w linii.

Poczekajcie na zakrętach
Jeśli grupa zaczyna się rozpraszać, nawet na odległość kilkudziesięciu metrów, ktoś zawsze powinien czekać na zakręcie, aż następny rowerzysta nie pojawi się w zasięgu wzroku, i tak dalej, aż wszyscy pokonają zakręt.

Dwoje na koniec
Dla bezpieczeństwa i dla wygody, jeśli grupa zaczyna się rozpraszać, dwie ostatnie osoby powinny bezwzględnie się nie rozdzielać. Jeżeli którakolwiek z nich będzie potrzebować pomocy, będzie mogła ona liczyć na pomocną dłoń osoby, która z nią została.

Co Prawo o Ruchu drogowym mówi na temat jazdy w kolumnie?

Rozdział 10 – Ruch pojazdów w kolumnie

Art. 32.

1. Liczba pojazdów jadących w zorganizowanej kolumnie nie może przekraczać:

• samochodów osobowych, motorowerów lub motocykli – 10;
• rowerów lub wózków rowerowych – 15;
• pozostałych pojazdów – 5.

2. Odległość między jadącymi kolumnami nie może być mniejsza niż 500 m dla kolumn pojazdów samochodowych oraz 200 m dla kolumn pozostałych pojazdów.

4. Jazda w kolumnie nie zwalnia kierującego pojazdem od przestrzegania obowiązujących przepisów ruchu drogowego.

5. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do pojazdów uprzywilejowanych oraz do pojazdów jednostek podporządkowanych Ministrowi Obrony Narodowej.

6. Zabrania się wjeżdżania między jadące w kolumnie rowery lub wózki rowerowe oraz pojazdy, o których mowa w ust. 5.

Rozdział 11 – Przepisy dodatkowe o ruchu rowerów, motorowerów, pojazdów zaprzęgowych

Art. 33.

3. Kierującemu rowerem lub motorowerem zabrania się:

• jazdy po jezdni obok innego uczestnika ruchu, z zastrzeżeniem ust. 3a;
• jazdy bez trzymania co najmniej jednej ręki na kierownicy oraz nóg na pedałach lub podnóżkach;
• czepiania się pojazdów.

3a. Dopuszcza się wyjątkowo jazdę po jezdni kierującego rowerem obok innego roweru lub motoroweru, jeżeli nie utrudnia to poruszania się innym uczestnikom ruchu albo w inny sposób nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Źródła:

1. International Bicycle Fund – http://www.ibike.org/education/group-riding.pdf
2. Ustawa z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o kierujących pojazdami – http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20110920530

Z czym kojarzy Ci się Dzień Dziecka? Dla mnie to wspomnienie otrzymywanych prezentów. Kolejny dzień w roku, kiedy dostawałam coś ładnego, kolorowego. Zdawałoby się, że kiedyś trudniej było kupić zabawkę dziecku ze względu na niedostatek towarów. Dziś pozornie towarów mamy bardzo dużo, ale dla świadomego i odpowiedzialnego konsumenta to nie lada wyzwanie.

Większość popularnych zabawek i gier znanych marek produkowana jest w Chinach, gdzie nagminnie łamane są prawa pracowników fabryk wytwarzających zabawki leżące na półkach w sklepach w naszym kraju. Jeden z podstawowych problemów to bardzo długie godziny pracy, bardzo niskie płace oraz represje w przypadku, gdy pracownicy zrzeszają się aby bronić swoich praw. Najnowszy raport organizacji China Labor Watch wskazuje na pracę od 8.00 do 22.00, również w soboty i niedziele za wynagrodzenie równowartości ok. 470 złotych miesięcznie (1100 juanów), do tego trzeba dodać, że reprezentanci pracowników i pracownicy biorący udział w strajkach są zwalniani z pracy. Przygotowany przez Związek Stowarzyszeń Polska Zielona Sieć spot próbuje zwrócić naszą uwagę na ten aspekt Dnia Dziecka.

Jesteś rodzicem, który nie zadowoli się kupnem masowo produkowanych zabawek? Jak można inaczej podejść do Dnia Dziecka? Proponujemy na przykład własnoręczne wykonanie zabawki. Kiedy? W niedzielę 5 czerwca 2011r., w godz. 11.00-13.00, w Gazeta Cafe przy ul. Brackiej 14, każde dziecko będzie mogło stworzyć własną zabawkę, a rodzic przy dobrej kawie dowie się jak kupować zabawki odpowiedzialnie oraz ku przestrodze, gdzie i w jakich okolicznościach współcześnie powstają zabawki dostępne w sklepach. Do wspólnego tworzenia zabawek zapraszają studenci Instytutu Socjologii UJ oraz działacze i działaczki Polskiej Zielonej Sieci.

Wyjściem do nowego traktowania zabawek niech będzie kraina wróżki Ani. Kraina wróżki Ani jest pusta od czasu gdy dzieciom odechciało się wymyślać zabawki i zaczęły kupować je w sklepach. Ale wystarczy trochę waszej wyobraźni, aby znów była pełna radości. Pomożecie wróżce?

Marta Hernik działająca w Małopolskim Stowarzyszeniu Probacja podjęła się nie lada wyzwania, czyli zorganizowania i zapanowania nad cyklem warsztatów ekologicznych i artystycznych dla osadzonych. Projekt Rekonstrukacja, który był realizowany dla 22 mężczyzn od lutego do maja 2011 roku na długo zapadnie w pamięci osób biorących w nim udział, a zaproszonych do współpracy właśnie przez Martę.

O odpowiedzialnej konsumpcji (ekoznakowaniu i minimalizacji wytwarzania odpadów), a także o wyższości roweru nad innymi środkami lokomocji opowiedziała Gosia Małochleb reprezentująca Związek Stowarzyszeń Polska Zielona Sieć. Aby utrzymać nurt ekologiczny, Kasia Dorota i Agata Kramarz z POLtwora poprowadziły warsztaty o arterecyklingu (powstały portfele z tetrapaków, ramki na zdjęcia) oraz o fotografowaniu, co zaowocowało zdjęciami wykonanymi przez samych więźniów (wystawa prac zostanie pokazana wkrótce). Aby zwrócić uwagę innych zmysłów, Marcin Urzędowski z grupy Tamtamitutu poprowadził warsztaty muzycze. Gosia Wierzchowska z serwisu terazhuta.pl podjęła się przekazania wiedzy, jak lekko i giętko przelać na papier to co wymyśli głowa, dzięki czemu więźniowie podjęli się udanych prób ekspresji literackich. Coś dla ducha, ku przestrodze ale i pokazaniu, że własne słabości można przezwyciężyć przedstawił Jasiek Mela z fundacji Poza Horyzonty. Całoś projektu udokumentowała fotograf Weronika Kupiszewska.

Na zakończenie projektu, w środowe po południe, przechodząc ulicami Montelupich lub Kamienną można było usłyszeć, jak zza murów, dla więźniów i grona zaangażownych edukatorów grał nowohucki zespół. Trochę z niedowierzaniem, trochę z niekrytym zadowoleniem na twarzach odbiorców, na dziedzińcu Aresztu Śledczego odbył się na żywo, kameralny koncert zespołu Wu-Hae.

Co mogę powiedzieć od siebie. Działanie miało sens, było potrzebne. Przyznam, że nie bez wahania przekraczałam mury Monte. Udział w projekcie Rekonstrukcja pokazł mi, że docieranie do ludzi, w różnych momentach ich życia jest ważne. Tak jak spotkania z uczniami, studentami, nauczycielami, urzędnikami, tak samo z więźniami pomagają nam zmieniać świat. Z pozoru naszymi małymi krokami, stawiamy milowe kroki.

Choć festiwal Queerowy Maj zaczął się już wczoraj, nic straconego, każdego dnia, aż do późnych godzin wieczornych w niedziele, czeka na nas wiele interesujących wydarzeń. Dla każdego, bo i dla mniej i bardziej wtajemniczonego. Dla tych, którzy stojąc z boku udają, że tematu nie znają. Dla tych, którzy chcieliby dowiedzieć się więcej, ale nie wiedzą kogo zapytać. Oto jest okazja, jedyna w roku.

Queerowy Maj to:

20 maja, piątek:
* Queerowa Linia Radykalna, godz. 16.00-20.00, Kawiarnia Naukowa, ul. Jakuba 29-31,
* wieczór z seksem, godz. 18.00, miejsce warsztatu zostanie podane e-mailem,
* Nić – pokaz filmu, godz. 21.00, Teatr Noffy (Cocon), ul. Gazowa 21, wstęp wolny,
* DA BOYZ w Coconie, godz. 23.00, Cocon, ul. Gazowa 21,

21 maja, sobota:
* Marsz Równości, godz. 14.00, start: Plac Wolnica,
* Przebrani w płeć, godz. 16.00, Cafe Szafe, ul. Felicjanek 10,
* Rewolucje Izabeli Jarugi–Nowackiej, godz. 19.00, Teatr 38 (Klub Pod Jaszczurami), Rynek Główny 8,

22 maja, niedziela:
* Queerowa Gra Miejska, godz. 10:00 – 13:00, start z Placu Wolnica,
* piknik queerowy z Rytmami Oporu, godz. 12.00-15.00, Park Jordana,
* spotkanie bilardowe kobiet i dziewcząt LBT, godz. 14.00, Cue bar, ul. Mogilska 35,
* siatkówka z Krakersami, godz. 16.45 sala AGH, ul. Piastowska 26a (budynek SWFiS AGH za salą UJ),
* Pokój Leo – pokaz filmu, godz. 20.00, Teatr Noffy (Cocon), ul. Gazowa 21, wstęp wolny.

Szczegóły programu znajdują się na stronie Internetowej Festiwalu.

Festiwal organizowany jest przez Komitet Organizacyjny Queerowy Maj, który zawiązał się jesienią 2008 roku. Festiwal odbywa się w Krakowie od 2009 roku. Jego celem jest inicjowanie i podtrzymywanie dyskusji wokół zagadnień ważnych dla osób nieheteroseksualnych, promowanie w społeczności Krakowa postaw otwartości na odmienność i różnorodność oraz integrowanie środowiska LGBTQ.

Seminarium otworzył poseł Łukasz Gibała – jeden z założycieli Parlamentarnej Grupy Rowerowej, która objęła patronat nad spotkaniem. W swojej wypowiedzi poseł skoncentrwał się na niedawno uchwalonych zmianach w Prawie O Ruchu Drogowym. Temu zagadnieniu poświęcona była też pierwsza prezentacja Marcina Hyły. Szczegółom nowelizacji przysłuchiwali się z uwagą między innymi przedstawiciele małopolskiej Policji. W dalszej części seminarium uczestnicy mogli zapoznać się z różnymi formami wspólpracy rowerzystów z samorządami.

Szczególne zainteresowanie wzbudziła prezenatcja Daniela Chojnackiego – pełniącego funkcję “oficera rowerowego” we Wrocławiu. Informcja o szeroko zakrojonej akcji likwidowania krawężników przy wrocławskich drogach rowerowych wywołała euforię na sali. Wierzymy, iż obecni na sali przedstawiciele krakowskiego ZIKiT-u podzielają nasz entuzjazm dla tego rozwiązania. Oby wrocławski przykład zaowocował rychłą zmianą podejścia do kwestii rzekomo koniecznych na drogach rowerowych krawężników.

Nawiązaniem do często ostatnimi czasy poruszanej tematyki rowerowych kasków była bardzo interesująca prezentacja Marka Utkina z warszawskiego Biura Drogownictwa. W wystąpieniu omówiono najczęstsze skutki wypadków w Polsce. Przedstawione wyniki badań wskazują, że w większości przypadków rowerowy kask nie chroni w żaden sposób przed obrażeniami, a niekiedy wręcz zwiększa zagrożenie.

W pozostałych prezentacjach Marcin Hyła przedstawił historię rowerowych konsultacji społecznych w Polsce, Cezary Grochowski opowiedział o stowarzyszeniu Miasta dla Rowerów, a Hubert Barański przedstwił działalność łódzkiej Fundacji Fenomen.

Seminarium zakończyła prezentacja społecznego raportu na temat polityki i infrastruktury rowerowej Krakowa. Jarosław Prasoł przedstwił mocne i słabe strony naszego miasta podkreślając podstawową barierę rozwoju rowerowego Krakowa – brak śmiałości w działaniu oraz zbyt małe środki przeznaczane na realizację polityki rowerowej. Niestety transport rowerowy w Krakowie wciąż traktowany jest niezbyt poważnie przez władze miejskie.

Prezentacje z konferencji:

Marcin Hyła - Nowe Prawo o Ruchu Drogowym – uspołecznione jak nigdy!

Cezary Grochowski – Razem dla wspólnego celu – funkcjonowanie Ogólnopolskiej Sieci „Miasta dla Rowerów”

Daniel Chojnacki – Funkcja oficera rowerowego w praktyce

Marcin Hyła – Historia konsultacji społecznych w ruchu rowerowym w Polsce

Hubert Barański – Jak ściągamy Łódź z mielizny?

Marek Utkin - Udział społeczny w procesie tworzenia infrastruktury rowerowej w Warszawie

Marek Utkin – Urazy użytkowników środków transportu w wypadkach komunikacyjnych i ich skutki zdrowotne

Jarosław Prasoł – Wnioski ze społecznego raportu na temat infrastruktury i polityki rowerowej Krakowa

Myślisz, że taka usługa cieszyłaby się powodzeniem wśród krakowskich kierowców?

Drugi odcinek serii Moving Beyond the Automobile pokazuje, że dobra infrastruktura rowerowa skutecznie przyczynia się do wzrostu udziału roweru jako środka codziennej komunikacji. Ten mechanizm działa nawet w zmotoryzowanych Stanach Zjednoczonych, gdzie benzyna jest tańsza, samochody wygodniejsze, a drogi mniej dziurawe. Ta zależność działa także w Polsce, ale jest przez decydentów marginalizowana. Dlatego nie prowadzi się badań natężenia ruchu rowerowego, by móc dalej zaniżać jego udział i powtarzać w nieskończoność, że na rowerach jeździ tylko garstka zapaleńców.

Rzeczywistość jest na szczęście bardziej kolorowa, a wzrost popularności roweru w Krakowie jest zauważalny, także wśród kierowców samochodów. Kultura jazdy znacząco się poprawiła. Będzie jeszcze lepiej kiedy ZIKiT masowo zacznie wprowadzać strefy tempo 30, a także zacznie liczyć rowerzystów. Amerykański lider rozwoju ruchu rowerowego, miasto Portland w stanie Oregon, może się pochwalić imponującą liczbą 17 000 cyklistów dziennie. Kiedy Kraków osiągnie ten poziom?

Wzmiankowo reklamowany przeze mnie serial edukacyjny o transporcie, a raczej o metodach projektowania miast oraz wszelkich działaniach mających na celu zmianę kultury mobilności – odejście od samochodu – pomimo że pokazuje tę problematykę na przykładach amerykańskich, zasługuje by o nim pisać i rozmawiać w Krakowie.

Pierwszy odcinek podejmuje zagadnienie pn. transit oriented development (TOD). Pozwoliłem sobie na szybko przetłumaczyć to na urbanizację zorientowaną na transport publiczny. Lepszego sformułowania nie znalazłem i obawiam się, że literatury na ten temat w j.polskim nie ma za wiele, czego najlepszym dowodem jest niemal niekontrolowany rozwój miasta Krakowa, po którym najlepiej poruszać się …. no właśnie, jak? Pieszo, rowerem, komunikacją miejską czy samochodem?

Poszukując odpowiedzi na to jakże ważne pytanie warto zapoznać się jak z opisem urbanizacji zorientowanej na transport publiczny, która to charakteryzuje się tak zaprojektowaną przestrzenią o zróżnicowanej funkcji (mieszkalna i komercyjna), by zmaksymalizwać dostępność transportu publicznego. Typowa dzielnica zaprojektowana zgodnie z zasadami TOD posiada centra komunikacyjne (stacje kolejowe, stacje metra, przystanki autobusowe lub tramwajowe) otoczone zabudową o stosunkowo dużej gęstości, malejącej w miarę oddalania się miejsc dostepu do komunikacji publicznej. Odległość do przystanku w tak zaprojektowanej przestrzeni miejskiej wynosi od 400 do 800 metrów i jest uważana za odpowiednią dla pieszego. Kolejne atrybuty przestrzeni zorientowanej na transport miejski to strefy piesze, wąskie uspokojone ulice, i zmniejszona ilość miejsc parkingowych dla samochodów osobowych.

Jest taka przestrzeń w Krakowie?

Jeśli to przedsięwzięcie powiedzie się, nie wykluczone, że kontrapasy dla rowerów pojawią się na innych śródmiejskich ulicach

– odpowiada Starowicz.

Ja nie kupuje już tych bajeczek. Na szczęście kończy się kadencja, a nowa powinna być sprawowana pod hasłem podobnym do tegorocznego Tygodnia Mobilności: zamiast Mądry transport – lepsze życie, proponuję Mądrzy urzędnicy – lepsze życie.

Czy w przyszłości Kraków może liczyć na mądrych urzędników, którzy choćby eksperymentalnie wprowadzą darmową komunikację miejską? Jak przekonuje w swoim tekście Rafał Górski, takie działanie jest opłacalne.

Wszakże wszyscy płacimy na transport publiczny i utrzymanie dróg z naszych podatków, a oprócz tego kupujemy bilety, by móc korzystać z tramwajów, autobusów i pociągów. To chyba niezbyt uczciwe, że płacimy dwa razy za tę samą usługę?

Czytaj cały tekst Rafała Górskiego

foto: smif

Główną ideą happeningu jest po prostu pokazanie ludziom, że cenną przestrzeń w centrum miasta można zagospodarować lepiej, sensowniej i bardziej twórczo, niż zastawiając ją jednym wielkim blaszanym pudłem. Do naszych racji i sposobu myślenia chcemy przekonywać poprzez dobrą zabawę. W tym roku chcemy także wyrazić poparcie dla pomysłu Stowarzyszenia Przestrzeń – Ludzie – Miasto, aby Kazimierz uczynić strefą zamieszkania. Dodatkowo pojawił się pomysł, aby poprzez happening zaznajomić Krakowian z koncepcją demokracji uczestniczącej i budżetu partycypacyjnego, czyli takiego, w którym mieszkańcy mają większy wpływ na to co się dzieje w ich mieście.

Jedno miejsce parkingowe – 2,5 x 5,5 metra (na oko) to blisko 14 metrów kwadratowych cennej przestrzeni. W tym momencie mamy zasoby i pomysły na zajęcie około 2 miejsc parkingowych ale czekamy na kolejne propozycje i twórcze pomysły. Będą stoły i krzesła, szachy i inne gry, wykładzina imitująca trawę, dużo roślin i drzewek, być może nawet koncert i warsztaty lepienia garnków z gliny. Oprócz pomysłów i ludzi uczestniczących w parku potrzebujemy jak najwięcej rowerów towarowych i przyczepek, dużo roślin, jakieś jedzonko i co tam jeszcze wymyślicie. Park będzie funkcjonował od rana do nieokreślonych godzin wieczornych.

Za tego rodzaju “gospodarność” w promującej tegoroczny Festiwal (ze skłonnością do festynu) Recyklingu grze Eko-Poly, opartej na pomyśle dobrze znanej gry planszowej Monopoly, krakowskim urzędnikom należy się handikap. W przeciwnym razie mieliby poważne problemy z ukończeniem gry.

Za tego rodzaju marnotrawstwo papieru i pieniędzy narasta we mnie ekoagresja, którą najchętniej wyzwoliłbym rozbijając butelki o wewnętrzne ściany kontenera wyklejonego wizerunkami odpowiedzialnych za Festiwal Recyklingu urzędników.

O przepraszam, festyn zwany festiwalem recyklingu w swym ubogim programie, gdzieś pomiędzy wymianą odpadów na sadzonki a koncertem, oferuje tajemniczą rozrywkę w postaci gry Eko-Poly. Znając UMK i jego usilne starania wykreowania spalarni odpadów jako ekologicznej elektrociepłowni wykorzystującej energię zawartą w odpadach komunalnych, inwestycja ta zapewne będzie jednym z najdroższych elementów przygotowanej gry “Eko”-Poly.

Magistrackie traktowanie recyklingu jako zagadnienia nudnego, przez chwilę, ale tylko przez chwilę, w trakcie lektury artykułu Miażdżąca idea: agresja przyjazna dla środowiska, wydało mi się bardzo światowe. Kiedy przeczytałem “Recycling’s so boring,” (Recykling jest taki nudny) wyobraziłem sobie prezydenta Majchrowskiego wypowiadającego te słowa. Ale kiedy przeczytałem “We tried to make it a little bit more exciting.” (Staraliśmy się sprawić by był bardziej ekscytujący) wizerunek prezydenta rozprysł się jak tłuczona o ścianę butelka. W Krakowie bowiem, w kontekście recyklingu, ekscytujące są jedynie spotkania zwane konsultacjami społecznymi w sprawie wspominanej spalarni.

Natomiast w Nowym Jorku oraz w innych rejonach świata, tych nam bliższych – w Europie Zachodniej, recykling jest pretekstem dla wydarzenia kulturalnego, czy nawet eksperymentu psychologicznego. Glassphemy! – praca Davida Belta, który w ubiegłym roku zasłynął basenem “zrób to sam” z kontenera na śmieci, znów zdobyła zainteresowanie prestiżowego dziennika The New York Times oraz przeciętnego Smitha czy Nowaka. Temu ostatniemu recykling kojarzy się wyłącznie z długą i trudną drogą do kolorowych, czasem spalonych, dzwonów do segregacji.

Dlatego po raz kolejny apeluje do urzędników UMK. Zaproście proszę w przyszłym roku na Festiwal Recyklingu artystów, nawet kosztem włączenia go w program ArtBoom Festivalu.

Powodów do radości było co najmniej kilka. Darmowe przysmaki, a do nich kawa i herbata Fair Traide oraz gra chodnikowo – planszowa “Kupuj odpowiedzialnie!” dla całej rodziny. Na pamiątkę, a może raczej ku pamięci, by znak Fair Trade przy najbliższych zakupach był w lot rozpoznawany, uczestnicy edukacyjnej zabawy pozowali do zdjęć.

Sprawiedliwy Handel to inicjatywa, dzięki której polepsza się los ponad 120 mln drobnych rolników w ubogich krajach Globalnego Południa. W Tanzanii edukacja jest bezpłatna tylko na poziomie szkoły podstawowej. Za naukę w szkołach średnich płaci się czesne, tak więc rolnicy, którzy sprzedają kawę na rynku konwencjonalnym, często nie mają pieniędzy na opłacenie edukacji swoich dzieci. Sytuacja rolników, którzy dostarczają kawę w ramach kontraktów Sprawiedliwego Handlu jest o wiele lepsza. Ich dzieci chodzą do szkoły.

Dlatego tak istotne jest podejmowanie przez Ciebie właściwych wyborów konsumenckich. Kupując coraz łatwiej dostępną i wcale nie aż tak dużo droższą, kawę Fair Trade nie tylko pomagasz innym, ale nabywasz również produkt wysokiej jakości, wytworzone z dbałością o środowisko naturalne.

Już jutro w Muzeum Narodowym odbędzie się kolejne spotkanie w ramach cyklu XX/XXI. Sztuki audiowizualne i nie tylko.

Tym razem wysłuchamy wykładu poświęconego uwikłaniu lokalnych społeczności w procesy przestrzenne – od problemów gentryfikacji centrów i powstawania strzeżonych osiedli po obywatelski udział w tworzeniu przestrzeni.

Wykład rozpoczyna się o 18.00 w Gmachu Głównym MNK.

foto: sebat85

W sobotę 24 kwietnia zamiast odpoczywać i delektować się wiosną cztery zespoły architektów zmierzyły się w projektowaniu na żywo podczas krakowskiej eliminacji konkursu kompetencji Akcja-Kreacja.

Podstawowym przesłaniem imprezy jest propagowanie kreatywności oraz twórczego charakteru pracy architektów. W tym roku, co mnie najbardziej cieszy, organizatorzy postawili uczestnikom obecnie najważniejszą, a niestety na codzień pomijaną, “poprzeczkę” ekologiczną. Zwycięstwo NArchitekTURY – pracowni prowadzonej przez Bartosza Haducha, architekta stojącego za niezwykle zrównoważonym ekologicznie projektem Ogrodu Doświadczeń – co może sugerować nazwa, wcale nie było oczywiste.

W pierwszej turze głosowania jednakową ilość głosów zdobyły aż trzy z czterech występujących ekip: Mobius, Zeriba i właśnie NArchitekTURA, w związku z czym konieczna była dogrywka

- czytam w ilustrowanej relacji.

Zwycięska koncepcja pn. Drzewo Życia, zdaniem głosującej publiczności, wypełniła najlepszej jakości architekturą 1257 metrów kwadratowych w sercu Kazimierza, bezpośrednio za Starą Synagogą. Zadaniem konkurujących zespołów było zaprojektowanie Centrum współczesnej kultury Izreala. NArchitekTURA zaproponowała jako elewację od strony synagogi biały ekran – neutralne tło dla historycznego budynku.

Za nim “ukryty” został budynek o nawiązujących do otoczenia ceglanych ścianach.

Ciekawym elementem wieńczącym bryłę budynku jest prosta, pokryta miedzianą blachą nadbudówka, otwarta na zaplanowany na dachu taras

- czytam dalej w opisującej również pozostałe prace tekście. Brakuje mi w nim jednak najważnejszego, czyli szczegółów tzw. zielonej architektury, którą miały być projektowane na żywo obiekty.

Mimo to trzymam kciuki za NArchitekTURĘ, która będzie reprezentować Kraków podczas finału Akcji-Kreacji w Muzeum Architektury we Wrocławiu w listopadzie 2010 roku.